Rusland, jarenlang een trouwe bondgenoot van Syrië blijft geloven in een politiek compromis tussen het regime Assad en de oppositie. En dat compromis kan niet gevonden geworden in de woelige buitenwijken van Damascus of Homs, maar aan de onderhandelingstafel, aldus Moskou. Is de Syrische wens de vader van de Russische gedachte? De gewapende Syrische oppositie gelooft niet meer in de onderhandelende optie. Elke dode, aan beide kant, lijkt een onderhandelde optie steeds verder te brengen.
Veto in de Veiligheidsraad
Tegenstanders verwijten Rusland een dubbele moraal. Het land levert Syrië munitie en heeft enkele belangrijke wapencontracten die het wil en volgens internationaal recht in principe ook mag uit voeren. Andere argumenten zijn dat Rusland een strategische militaire haven heeft in Syrie en dat het land Moskou’s antenne in de Arabische wereld is.
Ook China stemde tegen. Logisch; het land heeft een hekel aan internationale inmenging in wat het ziet als ‘interne zaken’. China wil geen inmenging in eigen land, en steunt ook geen inmenging in Syrië. Vervang Syrië in dit geval gerust ook door Noord-Korea of Myanmar.
Wat niet helpt natuurlijk is dat China en Rusland zich deze zomer behoorlijk gerold voelen door de afwikkeling van het Libische dossier. Na goedkeuring van een resolutie over Libië intervenieerde de NAVO (lees het Westen) in dat land. China en Rusland waren ‘not amused’.
Rusland en China haasten zich intussen om te benadrukken dat hun veto niet tégen de oppositie gericht is. Maar de veroordelingen, wereldwijd, stapelen zich op.
Welke oplossing?
Dus, de oplossing komt voorlopig niet van de Veiligheidsraad. Wie dat overigens had gedacht, dwaalde. Het lijkt weinig waarschijnlijk dat het regime Assad zijn eigen exit zal onderhandelen, met of zonder resolutie. Dat is overigens ook wat de Russen al weken luidop zeggen tegen wie het horen wil.
In die zin is het veto in de Veiligheidsraad voor de gewapende oppositie in Syrië misschien eerder een zegen dan een vloek. Een zwakke resolutie, waarschijnlijk zelf elke resolutie, zou voorbij gaan aan de neerwaartse spiraal van geweld in Syrië die voorlopig niet te stoppen is. Het veto zet de situatie minstens op scherp: wie het regime Assad omver wil werpen zal er voor moeten vechten. Ook voor mogelijke bondgenoten van die gewapende oppositie is het nu duidelijk wie waar staat.
In die zin is het uitkijken naar het bezoek van Sergei Lavrov, Rusland’s Minister van Buitenlandse Zaken aan Damascus. Welke boodschap heeft hij mee voor Assad? En wat wil Assad hem beloven? Moskou is veel, maar niet naïf. De kans dat Lavrov terugkeert met een stappenplan naar vrede waar de Syrische oppositie wil in mee stappen is zo goed als onbestaande. Omgekeerd kan het Moskou wel de mogelijkheid geven om, indien nodig, zonder al te veel gezichtsverlies een zachte bocht in te zetten over Syrië.
Voor die vele Syriërs, van elke kleur, religie of landstreek, is het intussen wachten en schuilen tot deze storm overwaait. Ook in Damascus is de winter ijskoud. Deze vrieskou maakt evenwel geen onderscheid tussen Moslims, Christenen, Druzen, Maronieten, seculieren, Baathisten, boeren of soldaten. Voor iedereen is graven delven bij vriestemperaturen een loodzwaar karwei.
Jens Franssen
(De auteur is buitenlandverslaggever bij onze nieuwsdienst, gespecialiseerd in het Midden-Oosten)
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u zich schikt naar de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees dus de regels - mod
07/02/2012 om 15:51
De auteur mag wat mij betreft vaker aan het woord komen. Ondanks het feit dat dit stukje best kort is, bevat het meer nuance dat wat de VRT tot nu over deze “kwestie” heeft gebracht. Het valt me trouwens hard op dat de VRT in haar journaals nog geen enkele Russiche of Chinese vertegenwoordiger aan het woord liet. De gelijkenissen met de rapportage over de Libische kwestie zijn legio. En nu de strijd daar zogezegd gestreden is en de situatie in het land slechter is dan ooit te voren, zwijgt de VRT in alle talen. Ik mag hopen dat deze opinie de aanzet mag zijn tot een objectievere verslaggeving. Ik stel voor dat de redactie wat vaker haar licht op steekt bij Jens Franssen.
08/02/2012 om 03:25
Men doet omtrent de problemen in Syrië alsof het vreedzame volkse betogingen betreft die door de Syrische overheid bloedig worden neergeslagen. Zoek op wikipedia dan maar eens op wat het zogenaamde Free Syrian Army is. In de paragraaf over hun internationale steun lees ik bv. dat op 29 November 2011 600 soldaten van het National Liberation Army uit Libië via Turkije naar Syrië werden overgebracht. Herinner u dat deze bende onder de leiding staat van notoir terrorist Abdelhakim Belhadj, pion van de VS en vriend van El Qaeda (zoek die naam ook maar eens op). Kortom, honderden huurlingen vallen dus via NATO-land Turkije binnen in een land dat op de VS-lijst van omver te werpen regimes staat. Dat wordt hier in de media dan verkocht als een volksopstand, net zoals dat tijdens de oorlog in Libië gebeurde. Ondertussen sturen de VS duizenden troepen naar hun basissen op de eilanden Socotra en Masirah, staat een vloot van 11 oorlogsschepen paraat, werd onlangs de ontplooiing van een massale VS-troepenmacht naar Israel aangekondigd. Allemaal zaken waar we in ons nieuws niks over te horen krijgen. Er is dus iets serieus op til in het Midden-Oosten. Het zou me niet verwonderen dat ergens in maart de bom barst, wanneer de Russen met hun verkiezingen zitten. De Russen en Chinezen worden hoe langer hoe meer door het arrogante, failliete Westen in de hoek gedrumd. Dat moet ooit tot een grote confrontatie leiden. Geen prettig vooruitzicht.
08/02/2012 om 11:02
De VS was verontwaardigd over het veto van China en Rusland, bij monde van Clinton en de afgevaardigde bij vereinigde natie’s. Mooi theater en dubbele moraal. Mbt Israel zet de VS zijn veto steevast in zonder verpinken.
Politiek is geen propere zaak, aanslagen in Iran ( door de VS en Israel opgezet ), wat we zien is het topje van de ijsberg.
09/02/2012 om 19:38
Ives, je hebt overschot van gelijk. Rusland en China zijn nu kop van jut omdat ze het hebben gedurfd een veto to stellen tegen een resolutie. Israel ontsnapt al een halve eeuw aan een welverdiende veroordeling door de VN omdat de VS constant hun veto misbruiken. Die veto’s zijn trouwens een uiting van onmacht om een meerderheid van de VN-leden te overtuigen dan een teken van politieke sterkte: als je genoeg leden kan overtuigen heb je geen meerderheid nodig.
09/02/2012 om 21:04
Kunt u alstublieft wat meer achtergrond geven? Wie is die oppositie? Wat zijn de motivaties van de Syrische regering? Wat zijn die van Syrische oppositie? Is er sprake van een oppositieleger?
13/02/2012 om 15:10
Robert Fisk kan je moeilijk een wereldvreemde dorspproleet noemen als het de regio van het Midden Oosten aangaat. Het was dan ook pertinent als hij fijntjes opmerkte dat het veto van Rusland in de zaak Syrië bij ons niet hetzelfde is als het veto van de VS in de zaak Israël.
De uitspraak van Fisk verwijst ook naar de vele elementen (geografisch, economisch, politiek, militair) die meespelen. En het betekent dat elkeen vanuit zijn belangen en allianties positie (oa op de VN bühne) inneemt : de Arabische Liga, de VS en Europa, Israël, China, Rusland, Iran, Syrië, Saoedi Arabië… En allen met volledige support van hun bevriende media. De 4e of 5e macht waarvan je je soms afvraagt of het niet de eerste macht in geworden. Het is goed ons bewust te zijn dat ook wij hierop geen uitzondering zijn. Integendeel, over de partijdigheid van onze media hebben de machthebbers hier zeker niet te klagen.
Het decor is de Arabische Lente waar het voor de bewoners van de betrokken landen duidelijk wordt dat het resultaat van rechtvaardige opstand en verzet niet autamatisch leidt tot meer rechtvaardigheid en democratie voor land en volk. De strijd is zeker niet gestreden. Ook hier immers spelen de hogergenoemde belangen en alliancies.
In tegenstelling tot de aanzwellende Westerse interventierethoriek zegt de Indische A.G. Noorani, gerenomeerd grondwetspecialist en mensenrechtenadvocaat dat Syrië diplomatie nodig heeft, en geen interventie. Taferelen die wij kennen uit het recente verleden (van Irak tot Libië, van Jemen tot Afghanistan) tonen dit ten overvloede aan.
Ondertussen loopt het dodental in de burgeroorlog verder op. En wordt er de Syriërs in hun leven van elke dag vooral veel miserie geserveerd, veel twijfel en weinig garantie voor de toekomst.