Nog voor de officiële plechtigheid op Ground Zero helemaal voorbij is groeit er in de straten rondom een kermisachtige drukte. Families van nabestaanden verlaten de viering en komen samen in nabijgelegen restaurants. Brandweerlui uit NewYork of daarbuiten bezetten de pubs. Straatverkopers brengen kalenders of postkaarten aan de man in het teken van 9/11. Predikers manen de menigte aan om zich tot God te wenden.
Een paar honderd betogers staan opgesteld tegenover de St-Paul’s kapel - symbool van 11 september. Ze zwaaien met borden waarop staat dat het allemaal een samenzwering was van Bush en Cheney – en dat Cheney moet vervolgd worden voor foltering. Klein links en extreem rechts lijken hier broederlijk te verzusteren.
Nog wat verder, aan het stadhuis, een nog grotere betoging voor solidariteit, verdraagzaamheid en jobs. Die manifestatie is wellicht de verklaring voor de aanwezigheid van een rij politiemannen te paard. Die lokken op hun beurt een tros toeristen die ongegeneerd foto’s maken van de agenten. Tussen al dat gewoel staan dranghekken, want je loopt niet waar je wil. De drukte wordt letterlijk in banen geleid door honderden politiemensen.
Echte koerswijziging
Tot laat in de avond gaat het zo door: de serene herdenking maakt plaats voor gezellige chaos. Rond het gedenkpark wordt het ei zo na een pretpark. Je proeft een soort ontlading en ontspanning in de lucht. De West Side Highway gaat weer open voor het verkeer, de dranghekken worden opgeruimd. De tiende verjaardag van 11 september is voorbij – en zonder aanslagen op Amerikaanse bodem.
New York is Amerika niet en schijn kan bedriegen. Toch ziet het ernaar uit dat Amerika de grimmigste kanten van de strijd tegen terreur van zich heeft afgeschud. De dreiging is tot reëlere proporties teruggebracht en terrorisme is niet langer de alfa en omega van de buitenlandse politiek. De toon en sfeer van de plechtigheden verwees meer naar herinnering dan wraak. Dat is een gezonde correctie op de doorgeschoten unilaterale oorlogslogica van George W. Bush.
President Obama was daar al van afgestapt, maar de veiligheidsmachine rolde toch nog altijd voort. Nu Osama bin Laden is uitgeschakeld en Al Qaeda verzwakt lijkt komt er eindelijk ruimte voor een echte koerswijziging. Er zat hier een opvallend item in het nieuws de voorbije week: misschien zullen vliegtuigpassagiers voortaan niet langer hun schoenen moeten uittrekken voor ze door de metaaldetector stappen. Dat zou een stap zijn naar minder controles in plaats van meer, een teken van ontspanning.
Wat nu?
De vraag is alleen wat er nu moet komen. Obama praat de jongste tijd nog opvallend weinig over het buitenland, gewrongen als hij zit met de binnenlandse schuldencrisis, begrotingsdiscussies en jobplannen. Zijn laatste grote beleidskeuze op internationaal vlak was de keuze voor militaire actie in Libië; maar dat gebeurde schoorvoetend en halfslachtig, en zonder reële steun van het Congres.
Hillary Clinton deemstert een beetje weg in de coulissen. En wie kent nog de nationale veiligheidsadviseur van Obama? Precies. (De man heet Tom Donilon.) Waar is de tijd van Condoleeza Rice in de eerste regeerperiode van George W. Bush? Haar prominente rol in het buitenlandbeleid stond symbool voor het belang ervan. Het Witte Huis was er dagelijks mee bezig - obsessioneel bijna. Dat Bush daarmee de binnenlandse problemen en de economische risico’s veronachtzaamde is bekend. Amerika betaalt daarvoor de rekening.
Weinig concrete strategieën
Maar voor Obama dreigt er nu een omgekeerde slingerbeweging. De president schuift het buitenland naar het tweede plan. Wat hij op internationaal vlak verwezenlijkt heeft is mager. Obama verkondigt graag grote principes – democratie en vrijheid, samenwerking en vrede - maar ontwikkelt tot nu toe weinig concrete strategieën – noch voor het Midden-Oosten, noch voor Iran, het klimaat of de internationale schuldencrisis. En in Afghanistan zoekt hij hortend en stotend naar de uitgang – eerder tactisch dan strategisch.
De 11-september-doctrine van Bush is uitgeleefd. Maar een Obama-doctrine is er nog niet. De contouren van de wereld in het post-post-9/11-tijdperk zijn nog wazig en onvolledig.
Bert De Vroey vanuit NY
(De auteur is buitenlandverslaggever bij onze nieuwsdienst, gespecialiseerd in de VSA)
@Allen: reageren op dit bericht impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums, lees ze dus - mod
12/09/2011 om 11:01
Een echte koerswijziging zou zijn dat Amerika zich niet meer opdringt bij anderen
We kennen inmiddels hun (olie) “normen en waarden” wel.
Wat heeft een Nobelprijs winnaar van de vrede te zoeken in Iraq en Afghanistan?
Ze rouwen dan wel (terecht) om de 2976 slachtoffers en famillieleden, maar ze verzwijgen daarbij heel wijselijk en gemakkelijkheidshalve dat ze zelf al honderduizenden, misschien wel miljoenen, slachtoffers gemaakt hebben, en hun familieleden. Of tellen de mensen van Indochina, Vietnam, Iraq, Afghanistan en van nog zovele andere oorlogen, niet mee?
Bekend is dat daarbij Amerikaanse multinationals en banken daarbij ontzettend stinkend rijk van worden, en de wereld opzadelen met “de financiële crisis” en regeringen tot extreme besparingsmaatregelen dwingen, ten koste van iedereen en de gewone mensen in het bijzonder.
Als men op CNN kijkt, zijn en doen ze constant verontwaardigd dat die duivelse Irakezen of Afghanen alweer een Amerikaans soldaat doodden.
Ze zouden ook kunnen stoppen met oorlog voeren, en naar huis gaan om hun eigen problemen op te lossen.
Stel dat Taliban strijders een raid uitvoeren op de ranch van Bush, en hem terplaatse afmaken, hem in de ocean werpen, en weer verdwijnen, zoals Amerika in Pakistan deed?
Het het hele Midden-Oosten zou te klein zijn voor alle bommen die gedropt zouden worden.
Nu was het feest. Heldendaad van Obama.
Bush heeft nochtans heel wat meer doden en menselijk verdriet, pijn en lijden op zijn geweten.
12/09/2011 om 13:57
Dat er slechts een paar honderd betogers waren, kan ik niet nagaan, maar dat deze “klein links” of “extreem rechts” zouden vertegenwoordigen, slaat werkelijk nergens op. Een recente pijling van het bewonderenswaardige Global Research vertelt ons dat zowat de helft van de Amerikaanse bevolking na 10 jaar geen geloof meer hecht aan het officiële verhaal.
12/09/2011 om 14:04
Laat het boven alles duidelijk zijn, Sharia4-Belgium heeft helaas volkomen gelijk, wanneer ze over de VS stellen: “You lost the war”!
Het eens zo machtige en rijke land met de grootste economie, wat (wel een beetje tegen wil en dank, omdat ze er in het geheel niet klaar voor waren) opsteeg naar de bewaker van democratische beginselen, recht en orde is verworden tot een arme pauper, overgeleverd aan een veel te hoge staatsschuld en opgezadeld met oorlogen, die onnoemelijk veel kosten in mensenlevens en in geld en die niet gewonnen kunnen worden!
Sta mij a.u.b. een korte blik in de geschiedenis toe. De VS, internationaal niet zo heel belangrijk en bovendien de bakermat van de 1929 wereldwijde crisis, klom onder het bijna geniale leiderschap van president Roosevelt via de New Deal langzaam uit het zwarte gat. Dit kwam in een versnelling door de dreigende en later daadwerkelijk uitgebroken wereld-oorlog II ( voor Amerika met Pearl Harbour) en de VS stegen in record-tempo tot de grootste industriele natie. Voornamelijk, omdat het territorium van de VS niet direct door de oorlog bedreigd werd (bombardementen e.d., denk aan de slag om Engeland met de verschrikkelijke bombardementen van b.v. London (haven en financieeel centrum) en Coventry/Birmingham (industriele centra)) en, zoals gezegd het bijna geniale beleid van Roosevelt om alle mogelijke concurrenten op het wereldtoneel (Engeland, Duitsland, Nederland, Portugal) van hun kolonien te beroven. Hier werd echter een misrekening gemaakt, omdat de oorlog ook Rusland tot grootte bracht, terwijl wat later Azie (en met name Japan, Taiwan, China en India) reeds in de kulissen op hun beurt wachtten.
Na de oorlog wilden de Amerikanen gaan genieten van de vruchten van de overwinning en keerden zij terug tot de boertige korte termijn planning met zo spoedig mogelijke winstneming. Dit gaf Japan en later Hong Kong en Taiwan de mogelijkheid, om voor de eerste de oorlogsschade te overkomen en voor de twee laatst genoemden een economische strijd om de wereldmarkten op nooit gekende schaal te gaan voeren. De VS bleven in hun slaap van de machtigste en meenden gedwongen te zijn, overal het opkomend communisme en socialisme te bestrijden. Dit mondde uiteindelijk uit in het trauma van de verloren Vietnam-oorlog, wat Amerika feitelijk nog steeds niet te boven is. Nog steeds meent zij, door kortstondige hevige bombardementen en een beperkte land-actie een tegenstander naar haar hand te kunnen zetten en te overwinnen. Daar de VS verder dat eerder genoemde korte gewin nastreven, i.p.v. een gezonde lange-termijn economische planning, zoals b.v. Japan, China en India, gaan bijna alle conflicten over olie, welke de VS met een nooit aflatende honger moeten importeren, niet in de laatste plaats, omdat ze “per capita” 8 x zoveel energie gebruiken als b.v. Europa.
Dit heeft tot een aantal (mag ik voorzichtig zeggen?) koloniale oorlogen geleid, pro Israel contra de Arabieren, Irak, Afghanistan, Pakistan etc. die gewoon niet te winnen zijn, omdat de gehele bevolking opgehitst wordt anti-Amerika te zijn en je kunt nu eenmaal een heel volk maar zeer tijdelijk onderdrukken (zie Duitsland met haar veroverde landen in WO II). Dit heeft geleid tot zeer kostelijke oorlogen in mensen, zowel als financieel. Ware dat alles, dan was waarschijnlijk de oorspronkelijke financieele macht van Amerika voldoende geweest zelfs deze hoge rekeningen te betalen.
Echter, vanwege het eerder genoemde korte-termijn denken, ging men ertoe over vanwege de lagere prijzen als de wereldmeesters te gaan importeren. Die uitvloeiing van kapitaal en arbeidsplaatsen naast de uitvloeiing voor de diverse oorlogen (in naam van de vrijheid en contra terrorisme) was zelfs voor het rijke Amerika teveel en men verzonk toenemend in een steeds groter meer van staatsschuld. Thans is de situatie zo, dat men feitelijk de diverse oorlogen heeft verloren (die dagelijks doden, gewonden en een oneindige hoeveelheid geld kosten), terwijl men de eigen economische bedrijvigheid heeft gedemonteerd vanwege de lagere prijzen (en dientengevolge hogere korte-termijn winsten) door importen uit de BRIC landen. Het gevolg laat zich raden. Een enorme economische crisis wegens de opgeblazen leningen, gepaard gaande met een hoge werkeloosheid (meer dan 9%) en een daardoor sputterende binnenlandse vraag en dus groei van de economie en…belastingen. Zowel Bush alsook Obama (zij het in wat mindere mate) dachten en denken zich uit de crisis te kunnen lenen. Het gevolg is dat de staatsschuld tot ongekende hoogte is gestegen, tendens verder rijzend! Helaas moeten we dus afsluitend constateren dat 9/11 inderdaad de datum is, waarop Amerika aangevangen heeft zowel de daadwerkelijke oorlogen als de economische oorlog te verliezen. Derhalve ben ik gedwongen te eindigen zoals ik begon: “Sharia4-Belgium heeft helaas gelijk”!
Facit: Wat zou je eraan moeten doen? Dat is onmiddelijk de enorme importen stoppen door met een selectieve belasting de kostprijsvoordelen van de BRIC-landen tegenover de eigen productie te nivelleren. Daardoor komen er weer arbeidsplaatsen terug, neemt de werkeloosheid snel af en het belasting inkomen even snel toe! Met dit laatste kun je dan beginnen die staatsschuld af te bouwen. Meer lenen om twijfelachtige tewerkstellingsplannen te financietren is zeker niet de oplossing. Echter het noodzakelijke kunnen de VS nauwelijks meer doen, omdat China inmiddels 1/3 van de gigantische staatsschuld controleert en daarmede de dollar op elk gewenst moment ten gronde kan richten. Wat blijft er dan over?
Wel, ik geloof dat ik het risico zou nemen, want als China de dollar aanvalt vallen ze ook hun grootste exportmarkt aan. Dus tanden op elkaar en doorzetten! Verder alle oorlogen liever gisteren dan vandaag beeindigen, ongeacht het gezichtsverlies, soldaten terug laten komen en uitgaven stoppen. Dan een gigantisch besparingsplan doorvoeren, alles met maar een doel, n.l. de staatsschuld terugbrengen. Ik heb in een andere reactie opgemerkt dat Belgie zich, natuurlijk op een veel kleinere schaal, in precies dezelfde omstandigheden bevindt. Goed, wij voeren nauwelijks oorlogen, maar kunnen ook daar nog flink wat besparen (Libya) en we zouden over de gehele lijn een groot besparingsplan moeten aannemen, maar dat willen de Franstaligen voor geen prijs. Vandaar dat we al 15 maanden geen regering kunnen vormen. De economische realiteiten zullen echter ook niet op wens van de geachte heer Di Rupo ongeldig worden….!