Het feest is enorm, de ontlading groot. Vooral in Benghazi durven Libiërs al massaal hun vreugde te tonen. De Libiërs vieren als nooit tevoren, vreugdeschoten worden afgevuurd, het vuurwerk knalt in de lucht. In Tripoli is het nog iets gereserveerder. De dictator is er immers nog altijd. Je weet maar nooit. Toch ziet het er nu echt wel naar uit dat de meet in zicht is, zes maanden na het begin van de opstand tegen het regime van Moeammar Khaddafi.
Honderden rebellen bevinden zich in de hoofdstad Tripoli. Op hun tocht naar de hoofdstad troffen ze jubelende Libiërs. Ze vreesden voor zwaarbewapende Khaddafi-getrouwen. Die zijn er nog wel, alleen niet zo massaal blijkbaar dan gedacht. Aan Bab el Aziziya wordt hevig gevochten. Vermoedelijk de laatste strijd. Maar die is nog bloedig. De rebellen zeggen dat ze sinds zondagavond veel strijders verloren hebben. De aanhangers van Khaddafi blijven hard terugvechten. Waar de kolonel zelf zich bevindt is niet duidelijk nu. In zijn geluidsboodschappen zegt hij dat hij in Tripoli is.
Maar hij is alleen te horen. Niet te zien.
Khaddafi
42 jaar lang was Khaddafi Libië, en Libië was Khaddafi.
Z’n uren lijken geteld, maar hij is onvindbaar. Khaddafi is er de man niet naar om zich zonder slag of stoot over te geven en de strijd te staken. Blijft hij strijden tot het bittere einde of geeft hij zich toch over aan één of andere mooie deal voor een pensioen in Algerije, Zuid-Afrika of – wie weet – Venezuela? De komende uren of misschien pas dagen, zullen we meer te weten komen over zijn lot. Op ‘zijn’ Groene Plein zijn alleszins geen aanhangers meer te bespeuren. Daar feesten nu de rebellen. Ze geven het plein meteen weer de naam die het vroeger had, het Martelaarsplein. De dictator is nog niet weg, maar waar het kan, wordt hij al uitgegomd in het straatbeeld.
Lange strijd
In februari kwamen Libiërs in opstand tegen het bijna 42-jarige bewind van Khaddafi. Ze zagen hun broeders in Tunesië en Egypte en wilden maar al te graag ook hun eigen strijd voeren. Maar al gauw bleek dat de demonstranten geen partij waren voor het huurlingenleger van de Grote Gids. In maart kwam de VN Veiligheidsraad tot overeenstemming en vielen de Navobommen op Tripoli en omliggende steden. ‘Een bloedbad is vermeden’, vertelden de opstandelingen met een grote zucht van opluchting.
Beetje bij beetje werden de regeringssoldaten teruggedrongen. Oost-Libië was snel onder controle van de rebellen. Ze maakten er hun hoofdplaats van, de zetel van de Nationale Overgangsraad. Meer dan 30 landen hebben die intussen erkend als legitieme vertegenwoordiging van het Libische volk. Zij zullen het nu moeten doen.
Maar na de verovering van het oosten, ging het plots veel minder goed. Om strategische steden als Brega en Misurata is een hevige en bloedige strijd gevochten. Vooruit, achteruit, vooruit, achteruit. Het getouwtrek leek eindeloos. Tot er vorig weekend plots schot kwam in de zaak. De Navo heeft daarin een belangrijke rol gespeeld. Het VN-mandaat geeft de Westerse alliantie de opdracht om de burgerbevolking te beschermen. Of dat hetgeen is dat vorige week gebeurd is, en waardoor de rebellen plots vlotjes konden oprukken naar Tripoli, daar worden nu weinig vragen over gesteld. Zowat iedereen wil Khaddafi weg. Zowat iedereen lijkt tevreden dat er een einde in zicht is. Een einde, nog niet het einde.
Toekomst
Als kolonel Khaddafi na 42 jaar verdwijnt van de macht in Libië, moet het land van nul opgebouwd worden. Structuren en instellingen bestaan zo goed als niet in Libië. Het westen belooft z’n hulp. Het zal nu vooral afwachten zijn in welke mate het verdeelde, kunstmatig samengestelde Libië, ook in de toekomst aan één zeel zal trekken: dat van een vrij en democratisch Libië.
Het land bestaat uit tal van clans, milities en stammen. Khaddafi heeft hen altijd proberen uit elkaar te spelen. Nemen ze hun lot nu gezamenlijk in handen of waart de geest van de Broeder Leider nog voort in het post-Khaddafi tijdperk. De kansen en opportuniteiten voor Libië zijn groot. Potentieel is het één van de rijkste landen van Afrika. Strategisch belangrijk, vol met oliebronnen. Om die kansen te grijpen, moet de focus op verzoening liggen, niet op wraak.
De toekomst zal minstens even boeiend zijn als de strijd die totnogtoe gestreden is.
Inge Vrancken
(De auteur is buitenlandredacteur bij onze nieuwsdienst)
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod
22/08/2011 om 15:48
Ik hoop dat hij geen nucleair wapen achter de hand houdt, dat hij zal gebruiken als er geen andere uitweg meer is. De man heeft psychopatische trekjes en is nog tot alles in staat.
22/08/2011 om 16:31
Sterk overdreven; “moet het land van nul opgebouwd worden”. De schade is beperkt want er waren geen grote bombardementen. Wie Libië vergelijkt met Egypte ziet dat het land economisch veel ontwikkelder was; Je ziet dat ook aan de gebouwen, het groot aantal auto’s, de hospitalen. Libië had uiteraard massieve inkomsten uit de olie voor een kleine bevolking, rond 1970 amper 2 miljoen. Kadhafi heef die blijkbaar niet allemaal verbrast aan luxeappartemeneten (in Londen) en tegoeden in Zwitseres banken. Opvallend is ook het groot aantal mensen dat redelijk goed Engels spreekt wat bijna niet kan zonder dat men konden luisteren naar Engelstalige radio en TV. Van in het begin was duidelijk dat de Libiërs beïnvloed waren door het Westen. Dat kon je zien aan hun T-shirts, hun petten, poses, het scanderen van ‘freedom’ enzovoort. Men bleef en blijft natuurlijk massaal ‘Allah (oe)akbar’ schreeuwen maar dat is hopelijk niet veel meer een traditionele kreet, geen uiting van islamisme..Hopelijk krijgt het Libische volk een democratische toekomst.
22/08/2011 om 20:17
” There is nothing intelligent to say about a massacre” Slaughterhous 5
23/08/2011 om 10:46
Waarom heeft de “Internationale gemeenschap” zoals multinationals, financiële instellingen, staatshoofden / regeringsleiders zichzelf graag noemen, geen oren naar of begrip voor de mensonterende problematiek in de Afrika?
Om de zoveel jaar heerst daar een accuut levensbedreigend klimaat dat honderduizenden slachtoffers maakt.
Waarom moet zo nodig Libië (en andere lente revoluties) “vanaf nul” opgebouwd worden door het Westen, of althans met zéér belangrijke inbreng van hi-tech strategie, middelen, en financiën, terwijl er voor de werkelijk rampzalige toestanden in Afrika al decennia lang helemaal niets gebeurd?
De overleving van Afrika moet het steeds weer opnieuw van “liefdadigheid” hebben.
Amerika sponsort “terroristenstaat” Pakistan jaarlijks met 50 miljard dollar.
Saoudi Arabië overtreed alle mensrechten regels, onderdrukt vrouwen en immigranten, kent de meest fundamentalistische groeperingen, kan zonder probleem jaarlijks voor honderden miljarden dollars Amerikaanse oorlogsuitrusting kopen. Ze worden om de haverklap met open armen op het Witte Huis ontvangen.
Om de vrede te bevorderen of om mensen te doden?
In vele Arabische landen heersen(ten) dan wel dictatoriale regimes, (met ondersteuning van het Westen) maar heerst er geen levensbedreigend droogte klimaat, honger, statenloosheid, anarchie. Kortom, geen onmiddellijk levensgevaar voor de bewoners.
Waarom wordt er in Afrika niet volop ingezet op investeringen en ontwikkeling van hoogtechnologsche irrigatie technieken?
De ontginning van grondstoffen in een aantal van die landen bieden toch een waarborg voor toekomstige levensvatbaarheid van het continent., tenminste als het spel eerlijk gespeeld wordt ?
Zuid-Afrika - Nigeria - Congo…. bieden grondstoffen aan de hele wereld, en toch heerst er armoede, ziekte, epidemieën, droogte, ellende, honger.
“We kunnen niet overal ingrijpen” is het simplistische antwoord van oorlogszuchtige en strijdlustige politici, die beweren dat ze “levens willen redden”
Heeft Afrika minder recht op “democratie - vrede - vooruitgang” dan de Arabische Lentes die nu alle aandacht en middelen opeisen in inpikken?
Zou het kunnen dat een kapitalistische maatschappij, geschraagd door individualisme, winstbejag, persoonlijk bezit, en daardoor op termijn ook zelfvernietigend, geen heil ziet in een Afrikaanse “sociale” samenleving?
23/08/2011 om 10:49
@DDV - Wat is democratie ? Omdat er verkiezingen zijn? Dan zijn Kabila en Poetin ook Democraten, van het soort dat wint met 99% van de stemmen. Wat heeft de “bevrijding” van Irak opgeleverd? Een land in burgeroorlog, waar westerlingen kunnen bewegen op enkel vierkante km, en daarbuiten in levensgevaar zijn. Bepaalde landen, om niet te zeggen volkeren, hebben een “dictator” nodig. Bekijk het dan maar op zijn Romeins: overleg ja, maar ik beslis. Ik zie in de nabije toekomst GEEN positieve evolutie in Libië, eerder het scenario van een geopende doos van Pandora, initieel overgoten met zegebulletins van de democraten in het westen (”mission accomplished” en diens meer…). De enige die er alvast beter van zullen worden zijn grote contractors die het land wel even zullen “heropbouwen” en “ontwikkelen”, en huurlingen…
23/08/2011 om 11:01
Ietwat voorbarig, dit artikel. Toch?…
23/08/2011 om 13:15
DIt soort analyses vallen voor mij onder de noemer “Westerse propaganda”, zoals de stelling: “het land moet van nul opgebouwd worden”. Libië is één van de welvarendste staten van het Afrikaanse continent en één van de weinige landen in deze wereld zonder staatsschuld. Ik denk niet dat de leidende klasse in Libië zich zomaar zal overgeven aan het IMF en de Wereldbank met alle ellende die daaruit zal voortvloeien. De strijd is nog lang niet gestreden en het blijft nog maar de vraag in wiens voordeel de pogingen van de NAVO om te komen tot een Bagdadisering van Tripoli en een Balkanisering van Libië uiteindelijk zal uitdraaien. Wie een beetje zijn geschiedenis kent, weet het antwoord…
De directe aanleiding van deze oorlog, namelijk het feit dat het regime vorig jaar besliste om voor hun olie niet langer dollars te aanvaarden, wordt hier niet belicht. Ook het feit dat de NAVO-acties op het terrein illegaal zijn, wordt niet uitgelegd. De moordpartijen van de NAVO heeft ons ondertussen al heel wat geld gekost. Deze oorlog moet stoppen en ook de Afrikaanse Unie heeft daar op aangedrongen (meer dan 100 landen erkennen erkennen de NAVO-rebellen niet). Zij kwam onlangs nog met een duidelijk en werkbaar vredesplan, maar de NAVO heeft zelfs iedere poging om te komen tot onderhandelingen en een geweldloze oplossing, terzijde geschoven.
Nee, ik ben geen fan van Khaddafi of geljk welke dictator, maar de strijd in Libië gaat niet om het verjagen van een dictator noch om het beschermen van de burgerbevolking, maar om oorlogje spelen, om aardolie en vooral om de macht over Noord-Afrika en de Arabische wereld. Foei VN met hun bedriegelijke resolutie, foei NAVO met hun moordmachines en foei Westerse media om de zaken zo éénzijdig en vals voor te stellen.
23/08/2011 om 19:06
Aan het ” Ancien Régime”, komt wellicht binnen enkele uren een einde. Maar ik ben realistisch….Zoals met de Franse Revolutie in 1789 zal het nog jaren duren vooraleer wij echt over democratie zullen kunnen spreken..Er zullen twisten, geschillen, bij de bevrijders, uitgevochten worden, en er zal nog bloed, nog veel bloed, vloeien..De clans, de verschillende politieke strekkingen, de Islamisten, de stammen, hoe dit alles verenigen in een werkzame en democratische regering?
24/08/2011 om 16:09
De zaak is dat deze “politieke lentes” enerzijds kunnen worden toegejuichd, maar men kan ook in een economisch, cultureel en moreel vacuüm belanden zoals de Russische federatie ook jaren heeft moeten zieltogen en gebukt ging onder de corruptie van nieuwe machtige clans. Het communisme viel en binnenkort kan Poetin opnieuw president worden (hij zat al die tijd in het hart van de macht wat op zich geen “val” van de dictatuur of het despotisme aldaar is geweest).
Vandaag lijkt de Islamatische wereld te kiezen voor democratie, alleen Iran blijft voorlopig nog overeind en dan is er Saudi-Arabië dat steeds met het Westen heeft zakengedaan, maar waar de menserechten en de democratische tradities die wij kennen nog verre van ingevoerd zijn.
De recente volksopstanden rond Londen en de terreur in Noorwegen bewijzen echter dat ook in een vrij land de geestelijke en/of materiële armoede kunnen toeslaan en dat dit groepen of individuen gefrustreerd en gevaarlijk kan maken; ik denk dat men met recht kan spreken van een andere mentaliteit in de Arbabische wereld waar tot dusver vaak een rechtspraak werd gehanteerd die bij ons Middeleeuws zou aandoen; ik ben het in die zin eens met de auteur; men wil daar een grote sprong maken of men heeft daar iets ontketend dat ook tot veel frustraties en teleurstellingen zal leiden, en de bevolkjing gaat daar onder gebukt, zeker wanneer er weer wapendeals worden gesloten; het is bij ons zowat collectief aanvaard dat er minder wapens zijn, laat men dat ook daar toepassen; bij de bevrijdingsbeelden zag ik immers de wapens in de handen van de opstandelingen en wanneer deze opnieuw wapens zullen gebruiken om het regime te stabiliseren wat is re dan veranderd?
In grote lijnen zou het beter moeten worden, zal er meer samengewerkt worden; maar ik zie nog veel conflicten voor er waarlijk een harmonie zal zijn waar we als mensheid nood aan hebben, want er zijn andere uitdagingen: overbevolking, energieprobleem, ontbossing, vervuiling. Maar de paradox is wel dat in Europa -het thuisland van de revoluties- reactionaire stromingen terugkeren …. ik weet dan niet welke houding een mens daarbij moet hebben, één van cynisme of één van hoop dat het collectieve bewustzijn zal groeien, laat ons vertrouwen in dit laatste motief zich stevig verwortelen maar dan zullen wij niet alleen aan deze “primitieve” of “oudere” culturen moeten vragen om zich voor de kar van onze Westerse gedachte te spannen, nee -we zullen ons ook moeten herbronnen en we zullen hun culturen beter moeten bestuderen.
25/08/2011 om 10:26
Ik ben het volledig eens met Dirk Devriendt. De beroemde columnist en schrijver Stephan Lendman bestempelt de Westerse verslaggeving m.b.t. Libië als leugens. De reguliere media, voornamelijk de Amerikaanse, brengen in zijn ogen zoveel desinformatie dat zelfs propaganda een slechte naam krijgt. De meeste rebellen weten volgens Lendman niet wat ze doen. Ze worden betaald en komen voornamelijk uit het buitenland. Recente peilingen laten zien dat de steun voor Gaddafi onder het Libische volk na de NAVO-bombardementen juist is toegenomen. De NAVO brengt volgens Lendman opstandelingen binnen via de haven van Tripoli en zet zelfs troepen in tegen journalisten van alternatieve nieuwszenders.
De chaos is inmiddels zo groot dat CNN een onafhankelijke journalist bedreigde omdat hij verslag deed van de ware gebeurtenissen, in plaats van dat hij de propaganda overnam die elke dag wordt gepubliceerd door CNN, de New York Times en andere grote media. Ook journalisten uit diverse Zuid-Amerikaanse landen zijn een doelwit geworden omdat ze onpartijdig verslag doen.
25/08/2011 om 14:32
Deze oorlog is meer dan ooit een media-oorlog. En ik ben opgelucht hier en daar nog enkele kritische commentaren te lezen. De journalisten, verslaggevers en researchers van het uitstekende Canadese Global Research bevestigen dat ze in Libië met de dood worden bedreigd omdat zij wel eerlijk verslag uitbrengen over de stand van zaken. Ook Thierry Meyssan, een journalist van het Voltaire Netwerk, werd bedreigd in zijn hotel in Tripoli omdat zijn verslagen afwijken van het main stream verhaal. Hij verklaarde dat NAVO-rebellen bewust op burgers en onafhankelijke journalisten schieten. Volgens hem gaan de huidige gevechten niet om het breken van het militaire verzet van Ghadaffi maar om het breken van het verzet van de bevolking tegen de NAVO-interventie. Daartoe worden met NAVO-schepen huurlingen van over de hele wereld gedropt in Tripoli. Onder hevige NAVO bombardementen schieten deze “rebellen” zich een weg door de stad waarbij ontelbare burgerslachtoffers vallen.
25/08/2011 om 15:45
In het democratische “Vrije Westen” kennen we zogenaamd vrijheid van meningsuiting, maar de verovering van Libië door de NAVO gaat gepaard met wel heel veel leugens van de media! Dat begon al in februari, toen Benghazi werd veroverd door gewapende rebellen. De Westerse pers beweerde dat de luchtmacht van Libië de stad bombardeerde! Maar de luchtaanval van het Libische leger op Benghazi heeft nooit plaats gevonden. Toch gaf de Veiligheidsraad van de VN het groene licht voor een “Responsibility to Protect”-aanval op Libië. Zo begon de oorlog van de NAVO tegen Libië. Het was een bewust verzonnen leugen van onze “vrije” pers. Dirk Devriendt haalt één van de werkelijke redenen van de oorlog aan: het weigeren van de dollar als betaalmiddel voor olie.
25/08/2011 om 20:52
“Het feest is enorm, de ontlading groot.” Het feest is zo groot dat de BBC oud beeldmateriaal van feestvierende Indiërs in plaats van Libiërs op het publiek loslaat. Het lijkt haast niet te geloven maar toch is het waar. Op het ontbijtnieuws van de BBC van 24 augustus toonde de BBC “Live From Tripoli” oude beelden van feestvierende Indiërs.
De reden is eenvoudig: er zijn geen beelden van vele duizenden feestvierende Libiërs omdat er geen duizenden feestvierende Libiërs zijn. Hun land wordt momenteel verwoest en verscheurd, de oude tegenstellingen komen opnieuw bovendrijven en door de staat van oorlog geldt het recht van de sterkste. De burgers zien het met lede ogen aan, er is geen reden om te feesten. Maar om de trend van de dag geloofwaardig over te brengen, zijn de media blijkbaar tot veel bereid.
Jammer dat het gezegd moet worden, maar eigenlijk hoeft dit mediabedrog ons niet te verbazen. Het is niet de eerste keer dat de BBC zwaar uit de bocht gaat. Na de aanslagen van 9/11 in 2001 toonde de nieuwszender beelden van juichende Palestijnen. Het kwam snel uit dat de beelden dateerden van 1993. Nu zijn het niet alleen de reguliere media die de beeldvorming manipuleren, ook de sociale media worden ingezet om ons te beïnvloeden. Op YouTube, Facebook en Twitter werden 100,000-den Libische nepprofielen opgezet om de Westerse propaganda te ondersteunen. Het veiligheidsbedrijf HBGary en de Amerikaanse luchtmacht zijn daar actief bij betrokken.
Veel van de geplaatste berichten spreken van gebeurtenissen die nooit hebben plaatsgehad, zoals Libische luchtaanvallen op burgers en het inzetten van Afrikaanse huurlingen. Toch brachten Fox, CNN, al Jazeera, de BBC en Al Arabiyah deze berichten als waarheid. Saif al-Islam Gaddafi vroeg de VN om een oriëntatie-missie in Libië om de feiten boven tafel te krijgen, maar dit verzoek werd afgewezen. Niets is wat het lijkt.
28/08/2011 om 06:08
Prachtige analyse van Vrancken. Eindelijk nog eens een journaliste met een kritische blik. Duidelijk een kenner van het land. Mooie beschrijving van de vreugdesfeer die met zo’n bevrijding gepaard gaat. Ik kijk al uit naar het vervolg en de wonderlijke toekomst die Libië nog te wachten staat.
29/08/2011 om 10:53
Na het lezen van dit standpunt ben ik blij dat wij in een vrij land leven waar het allemaal democratisch aan toegaat en niet zoals in Libië, waar wij gelukkig ver van af leven en bijna niks mee te maken hebben. Het is bijna zo ver als Congo. Ook fantastisch dat wij moedige ministers hebben die nooit oorlog maken en enkel aan de bevolking denken. Hier in het eengemaakte Europa is persvrijheid en vrije meningsuiting, en er zijn mensenrechten en kan je stemmen voor wie je wil. Libië kan nu eindelijk ook zo’n paradijs worden. Het doet me goed al die prachtige beelden en commentaren over feestende mensen in Libië. En binnenkort nog Syrië en Iran en wie weet wel Noord-Korea en China en Rusland. De toekomst is prachtig. Zal de oude droom (1941) van een Neuorde die na de koude oorlog (1991) weer nieuw leven werd ingeblazen met de speech van vader Bush over een “New World Order” dan eindelijk toch werkelijkheid worden? Laat ons hopen dat we het zelf nog mogen meemaken, anders toch minstens onze kinderen. Leve de mensenrechten en de VN, leve de NATO en de humanitaire interventie, leve de EU en de Euro, leve de vrije markteconomie en de economische crisis. Geef ons aub nog meer van dit alles!
02/09/2011 om 08:51
Ik wil er even aan herinneren dat na de tweede Wereldoorlog de VN werd opgericht teneinde in de toekomst zulke verschrikkingen die oorlog met zich meebrengt te vermijden. Vandaag staat de werkelijke activiteit van de UN mijlenver af van deze oorspronkelijke goede bedoelingen. Verder wil ik er op wijzen dat er meerdere VN resoluties bestaan die oorlogspropaganda verbieden, die censuur verbieden en die een onderdrukking van de vrije uitwisseling van informatie verbieden. Ook op dit vlak is het vandaag armoe troef.
11/09/2011 om 17:08
Nato propaganda om eerlijk te zijn, de grote meerderheid is nog steeds achter Kadaffi!