George W. Bush bereikt vandaag de pensioengerechtigde leeftijd. 65 is W. nu. Het lijkt al eeuwen geleden dat Bush president was van de VS, terwijl hij amper 2 en een half jaar geleden nog in het Witte Huis zat. Wat is er van Dubbeljoe geworden?
George Walker Bush, jr. is tegenwoordig inwoner van de wijk Preston Hollow, in Dallas, Texas. George houdt zich erg koest sinds hij op 20 januari 2009 het Witte Huis verliet. Hij laat wel geregeld zijn kop zien in Dallas en Fort Worth, bijvoorbeeld om de aftrap te geven van American Footballwedstrijden van de Dallas Cowboys, of baseballwedstrijden van de Texas Rangers. Na zijn presidentschap sprak hij voor ’t eerst een publiek toe in Calgary, Canada. Daar sprak hij de opmerkelijke woorden: “President Obama deserves my silence.” Obama was er wellicht heel blij mee. Bush vindt dat voormalige presidenten zich niet moeten bemoeien met het beleid van hun opvolgers. Hij bedoelt nummer 39, ex-president Carter, die Bush jarenlang aanviel op zijn beleid. “He made my life miserable”, klaagt George. Bush schreef intussen ook een dik boek. Zijn memoires, “Decision Points”, bij ons verschenen als “Cruciale Beslissingen”, tonen een ontwapenende en naïeve Bush.
Peptalk verkondigen
George Bush heeft zich intussen in het circuit gegooid van de motivational speakers : peptalk verkondigen op verzoek van vetbetalende organisaties. Begin 2010 stak hij nog eens de handen uit de mouwen toen president Obama hem vroeg om geld in te zamelen voor de slachtoffers van de verwoestende aardbeving in Haïti. Hij trok samen met nummer 42, ex-president Clinton, op bedeltocht. De twee hebben een merkwaardig diepe vriendschap ontwikkeld. Moeder Barbara Bush beschouwt Bill Clinton bijna als haar eigen zoon.
Begin dit jaar werd George Bush uitgenodigd om te spreken voor United Israel Appeal in Zwitserland. Maar de invitatie werd afgeblazen toen Amnesty International ermee dreigde om Bush te laten oppakken wegens oorlogsmisdaden in Irak en Afghanistan. Sindsdien hebben we van George niets meer gehoord. In november 2010 werd de eerste spadesteek gegeven voor zijn presidentiële bibliotheek, aan de Southern Methodist University (Texas). Hij geniet intussen van een aardig pensioen van zo’n 186.000 dollar per jaar. Hij houdt zich vooral onledig met het buiten zetten van de vuilnisbakken en het doen van de vaat, tot tevredenheid van Laura. En hij voelt zich een beetje vreemd als hij de hond Barney uitlaat en vervolgens de hondendrollen opraapt in de tuin van een ander: “Daar sta je dan, als ex-leider van de vrije wereld…”
Een aimabel mens
George Bush heeft zichzelf altijd gezien als een vinnig en kordaat beslisser. Zijn belangrijkste beslissing, zo schrijft hij in zijn memoires, is het stoppen met drinken op zijn 40ste. Bush bleek zijn hele leven lang een aimabel mens, een leuke vent, maar dat maakt van hem natuurlijk nog geen goed president. Het lijkt alsof Bush altijd één station te hoog is terechtgekomen. Het verschil met de meeste mensen die dat overkomt, is dat Bush zich dat nog altijd niet realiseert.
Er is geen indicatie dat Bush besefte dat zijn vicepresident, Dick Cheney, een parallelle machtsstructuur had opgezet in het Witte Huis, waarmee hij z’n eigen ideeën over politiek uitvoerde. Daardoor was er veel gekibbel in het Witte Huis. Bush noemt het ‘creatieve spanning’. Wij zouden dat chaos noemen. Chaos waarvan Cheney en Rumsfeld profiteerden. Ze speelden feilloos in op wat Bush waardeerde in zijn mensen. Toen de misdragingen in de Abu Ghraib-gevangenis uitlekten in 2004, bood Rumsfeld twee keer zijn ontslag aan. Hij bewees daarmee volgens Bush dat hij karaktervol, plichtsbewust en loyaal was. Hij mocht blijven. Precies wat Rumsfeld bedoelde. In de wereld van Bush betekent ontslag aanbieden loyaal zijn. En dus blijf je.
Een dikke buis
George Bush kreeg bij de verkiezingen van november 2008 een rapport. Het werd een dikke buis. Een grote onvoldoende. Voor de wereld. Voor Amerika. Zijn opvolger bij de Republikeinen kreeg slaag van Barack Obama. McCain ging roemloos ten onder na 8 jaar Bush. Het liep bij Bush al fout bij de strijd tegen Al Gore in 2000. Minder stemmen, en toch gewonnen. Een gestolen verkiezing? Gore depressief, Bush het Witte Huis in, met een half miljoen stemmen minder. Bij zijn eedaflegging komt het tot de ergste rellen in 30 jaar. Bush loopt rustig in. Van het westelijk front geen nieuws, dat eerste half jaar.
Maar dan is het 11 september 2001. 9/11 en niets is nog hetzelfde. Terreur in New York. America under attack. Bush verstijft, terwijl hij voorleest aan kindjes in Florida. Geen reactie. Verlamde Bush, 20 minuten lang. De Twin Towers gaan neer, het Pentagon wordt deels verwoest, de president is enkele uren zoek.
De harde aanpak
Maar dan staat er een andere Bush recht, de Bush van de harde aanpak. George Bush, de wreker. Afghanistan wordt aangevallen in oktober 2001. Op zoek naar de baarlijke duivel, op zoek naar Osama en Al Qaeda. De oorlog in Afghanistan is nog altijd bezig, und kein Ende. Osama is intussen dood. Bush zat op restaurant toen hij op 2 mei 2011 een telefoontje kreeg van zijn opvolger Obama. In 2003 moest nog een oude rekening vereffend. De strijd tegen Saddam. Saddam Hoessein. Op 20 maart 2003 is het zover. De Amerikaanse invasie in Irak begint. Wereldwijd protest. Maar George doet voort en ziet niet om.
Even later houdt Bush een toespraak: mission accomplished. Missie volbracht. De oorlog in Irak is voorbij. Helaas. Dan begint de oorlog pas. En hij is nog niet helemaal voorbij, acht jaar later. Tienduizenden Iraakse doden later, honderden aanslagen en 4500 dode Amerikaanse soldaten later.
Met gemak herverkozen
Bush was 8 jaar lang het voorwerp van spot en hoon. Een hemel voor makers van t-shirts, posters, en bumperstickers. “Clinton ruined a dress, Bush ruined a country”.
Maar de risee wordt in 2004 voor een tweede keer verkozen. Met gemak. Op de cover van Time Magazine de veelzeggende titel: Four more years. Tegenstander Kerry wordt weggespeeld en met vuile campagnetruken zwart en kapotgemaakt. Four more years. George Bush bewees volgens kwatongen dat ongelijk hebben, dom zijn en redelijk incompetent, geen beletsel is om toch het hoogste ambt te bekleden in de Amerikaanse politiek. Ruw gezegd: het is niet omdat je belachelijk bent, dat je niet kan winnen.
Intussen verneemt Bush dat er nooit massavernietigingswapens zijn geweest in Irak. Dat de oorlog in Irak dus is gevoerd op basis van foute informatie. Foute info. Foute oorlog. Het is aandoenlijk om in zijn memoires te lezen hoe teleurgesteld Bush was dat er geen massavernietigingswapens werden gevonden. Het was voor hem naar eigen zeggen een misselijkmakend gevoel. Wereldwijde protesten deren George Walker Bush niet. George doet door, maakt zich geen zorgen, en gaat volgens First Lady Laura Bush elke dag gruwelijk vroeg naar bed. Tegen negen uur zit ie al onder de wol. Intussen claimt Bush geen gewetensnood te hebben over de uitgevoerde martelpraktijken in (geheime) CIA-gevangenissen, en op Guantanamo. Ook in het Amerikaanse binnenland voert de regering-Bush vanaf 9/11 oorlog tegen de terreur. Afluisteren mag en kan weer. Vrijheden worden beperkt. De Amerikanen slikken en aanvaarden. De Patriot Act. Intussen nemen de begrotingstekorten toe, en krijgen de rijke Amerikanen een pak belastingvoordelen. De wereld van George Walker Bush.
Amerikaanse tragedie
Maar dan krijgt Bush de schrik van zijn leven. Orkaan Katrina slaat toe. Het is augustus 2005. New Orleans loopt onder, de bevolking slaat in allerijl op de vlucht, weet niet waar naartoe. Beelden van een onvoorstelbare chaos, een inferno en een zondvloed gaan de wereld rond. De hulp kom veel te traag en veel te laat. Voor Bush is ’t een Amerikaanse tragedie. Veel te laat beseft hij dat hij iets moet doen. Maar het lukt niet om de hulpverlening op gang te krijgen. Het wordt een fiasco. En even later lekken opnames uit. George Bush was gewaarschuwd voor de gevolgen van Katrina. George wist het en deed niets. De waardering van Bush bij de Amerikanen keldert. Tussen volk en president komt het nooit meer goed. Hij zal één van de onpopulairste presidenten aller tijden zijn.
George Bush. Soms wordt hij zelfs door zijn dubbelganger overtroefd. De dubbelganger kan “nuclear proliferation” uitspreken. De president van de enige echte supermacht ter wereld, die kan het niet. Komieken en cartoonisten hebben een vette kluif aan George W. Met vaak die vraag op de lippen: Is dit om te lachen of om te huilen? Intussen ligt Bush in de clinch met de milieubeweging. Bush moet niets weten van Kyoto of beperking van de broeikasgassen. George wil naar olie boren op het ongerepte Alaska. George: altijd vastberaden. Onbeïnvloedbaar. Koppig.
George is ook erg gelovig sinds hij op zijn 40ste stopte met drinken en nietsdoen. Als in 2007 de huizenmarkt instort en even later de grootste bankier ter wereld failliet gaat, zelfs dan verklaart George dat de Amerikaanse economie gezond is en blijft. Maar dan gaan méér banken onderuit, en stort de hele wereldeconomie in een diepe crisis. In een paniek wil hij alle banken opkopen met belastinggeld. George blijft kalm. In zijn wereld is dit de verklaring: “Ik werd getroost door mijn overtuiging dat de Lieve Heer een gelovige niet belast met wat hij niet aankan.”
Vliegende schoenen
George houdt net in die moeilijke tijden de beste speeches van zijn leven. Maar wie geloofde die man nog? Ook zijn partijgenoten wilden liever niet meer met hem op de foto. Ook niet als hij met een fors reddingsplan komt voor banken en auto’s. Het is te laat. Want Obama dendert Amerika binnen. Obama, en niet Bush, maakt de Amerikanen warm voor een nieuwe tijd van optimisme en hoop. Ook al verliezen in die periode elke maand een half miljoen Amerikanen hun baan.
Het laatste beeld dat bijblijft van Bush: George W. die wegduikt voor 2 vliegende schoenen die een Iraakse journalist hem naar het hoofd slingert. Het is symbolisch voor zijn hele presidentschap. Bush die glimlachend wegduikt voor alle kritiek, een onverbeterlijke optimist, een koppige ezel, met nu en dan een schokkend gebrek aan nieuwsgierigheid. Ja, Amerika zal nog vaak terugdenken aan het presidentschap van George Bush. Wellicht niet met nostalgie of zachtmoedigheid. Bush is altijd de man geweest waarvan je denkt dat hij overal bij was, maar amper een eigen rol speelde. Noem hem gerust de Forrest Gump onder de presidenten. “Life is like a box of chocolates, you never know what you’re gonna get.” Hij staat op elke foto maar je vermoedt dat het niet echt is. Hij is er niet écht bij. Maar hij denkt nog altijd dat hij alles besliste. Een echte gelovige. De enige, vermoedelijk.
Björn Soenens
(De auteur is chef van het tv-journaal en Amerikawatcher bij VRT Nieuws)
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod
06/07/2011 om 11:55
Een zeer mooie analyse van een Amerikaans docudrama.
06/07/2011 om 12:24
Tja, wat moet je hiervan denken. De (voornamelijk links georiënteerde) pers maakte indertijd ook brandhout van Reagan, maar hij geldt nog altijd -bij de Amerikanen- als een van de beste en populairste presidenten. En van vuile truuken gesproken, Obama heeft McCain altijd afgeschilderd als een Bush kloon, hoewel dat absoluut niet het geval was. En Obama heeft ook al slaag gekregen bij de verkiezingen.
Bush heeft natuurlijk veel fouten gemaakt, waarvan de oorlog in Irak er een was, maar laten we niet vergeten dat Bill Clinton (die door de Europese pers op handen gedragen wordt) ooit gezegd heeft dat hij met de informatie die Bush had, ook (!) Irak zou zijn binnengevallen.
06/07/2011 om 23:50
Zeer anti-Bush artikel maar dit hadden we wel verwacht. De meeste specialisten zijn akkoord dat Bush niet als een “slechte” president zal worden onthouden. De “slechte pers” die Bush heeft gekregen was zéér belachelijk. De laatste 2-3 jaren van zijn presidentie was het van “Als Bush A zegt dan moet B het antwoord zijn, domme Bush toch …”. Ik vraag me af of in 2 of 6 jaar tijd de auteur zo kritisch zal zijn tov Obama.
07/07/2011 om 08:48
De Bush dynastie is ontegensprekelijk het meest verderfelijke wat een groot land als Amerika kon overkomen.
Een voortschrijdende samenleving van armoede, verloedering en ellende onder invloed van Reaganeske en Thatcheriaanse graaicultuur. Generatie van genocide , machtswellust en zinsverbijstering.
Hopelijk getuigd de Amerikaanse geschiedschrijving ditmaal van objectieve eerlijkheid.
07/07/2011 om 11:50
Dit is gewoon een -zoveelste- opsomming van de linkse voorpost van de Democratische partij over wat er volgens hen is misgegaan. Maar vele feiten zijn halve waarheden, andere zijn gewoon straal gelogen. De middenklasse heeft de grootste belastingsvermindering gekregen, bovendien is dat fameuze begrotingstekort gemiddeld 3,9% geweest over zijn volledige ambtsperiode. De eerste twee Obama jaren hebben tekorten van meer dan 10% gekend en de Staat staat aan de rand van het bankroet als ik het zo goed hoor. Die foute info was inderdaad fout, maar ze was wel gegarandeerd door de Britse staatsveiligheid, bovendien heeft dat bijna niemand ervan weerhouden om zelf mee te stemmen vóór de interventie.
Volgens mij is de progressieve kliek haar hand serieus aan het overspelen met alles op de voorganger te steken en zelf nérgens verantwoordelijkheid voor op te nemen. Men vermoed dat ze hun problemen op een ander kunnen afschuiven. Maar bestuurders moeten problemen oplossen, ook als die van hun voorgangers afkomstig zijn. Niets doen en met de vinger wijzen is voor mij een vorm van zwaar falen.
Werkloosheid in de VS : 9,6%, economische groei: 1,8% => misschien moeten de Democraten zich eerder hiermee bezig houden, eerder dan verder stokebrandje te spelen? Bouwen is natuurlijk lastiger dan afbreken…
07/07/2011 om 15:00
@Steven_VC
De hoge werkloosheid en lage economische groei hebben uiteraard niets te maken met het feit dat er gedurende 8 Bush-jaren gigantisch is geïnvesteerd in het militaire apparaat en de oorlogen in Afghanistan en Irak moesten worden betaald in plaats van te investeren in het creëren van banen, in wegen en infrastructuur (wat bijvoorbeeld de overstromingen in New Orleans had kunnen vermijden of op zijn minst verminderen).
“Niets doen en met de vinger vinger wijzen is voor mij een vorm van zwaar falen”. Ik kan het niet meer met je eens zijn. Als je gedurende acht jaar je bevolking in de steek laat en voorliegt over een oorlog (en ja, de Britten en andere landen hebben dat ook gedaan, maar daarmee is het meteen minder erg?) en dan na 2,5 jaar - inclusief wereldwijde bankencrisis (een detail dat je in je betoog handig achterwege laat) - Obama en de democraten met de vinger wijst omdat ze de economie niet aangezwengeld krijgen, is dat voor mij ook een vorm van zwaar falen. In zelfreflectie en zelfkritiek.
07/07/2011 om 21:32
Ja mijnheer Van Herpe, ik denk dat de stelling bewezen is hein. Afbreken is makkelijker dan bouwen, want u herhaalt gewoon een -zoveelste- opsomming. Bush heeft gelogen over Irak, Bush heeft eigenhandig met zijn emmerke New Orleans onder water gezet enz. Die retoriek sloeg aan als Bush nog in het Witte Huis zat en verantwoordelijkheid droeg voor wat er misging, en voor zoverre het zijn schuld was zal de geschiedenis wel een uitspraak doen, maar we zijn 2,5 jaar verder.
Wordt wakker mensen. Smell the coffee! Obama is net als Mathot indertijd: “het tekort is er vanzelf gekomen en zal vanzelf verdwijnen”. Moest de Democratische partij een medicijn zijn, dan zou het vooral een verdovend effect hebben. Zo lang mogelijk alle schuld afschuiven op de anderen zodat we zo lang mogelijk kunnen blijven zitten.
Obama heeft zich voorgedaan als een ‘Centrist’ zodat hij zou kunnen gaan zitten en nu probeert hij de alternatieve kandidaten mee naar beneden te trekken om te kunnen blijven zitten. ….
2,5 jaar is voor onze regering voldoende geweest om ons terug op het niveau 2008 te hijsen, waardoor Obama zijn meerdere moet erkenning in… *blik van afgrijzen bij hen die nu beseffen wat er komt* …Yves Leterme!
In 2,5 jaar kon hij Guantanamo gesloten hebben zoals beloofd
In 2,5 jaar zou hij ook kunnen geïnvesteerd hebben in wegen en infrastructuur zoals Bush dat blijkbaar niet gedaan heeft
In 2,5 jaar zou hij het tekort kunnen hebben verminderd door het schrappen van ‘entitlements’ zoals hij beloofd heeft
Al die dingen zou hij kunnen gedaan hebben, ongeacht van wat Bush wel of niet gedaan heeft en dat brengt mij bij mijn laatste opmerking.
Democraten wijzen er graag op dat Bush verantwoordelijk was voor de bankencrisis, maar wie heeft de deregulering ontworpen en goedgekeurd? En u krijgt een tip, hij heette niet Bush of Reagan. Maar diens’ schuld is het ook niet, het zijn de banken zelf, die schuldig zijn. En bovendien heeft wel de hele wereld te maken gehad met een bankencrisis, de vraag blijft wel waarom de VS slechter recupereren dan de rest van de wereld. Maar elke socialist kent het aloude gezegde “Alle bankencrisissen zijn gelijk, maar sommige zijn gelijker dan de anderen”
….
19/07/2011 om 00:01
G.W.Bush, zoon van G.H.W.Bush, is met voorsprong de meest omstreden president sinds Richard Nixon. Althans voor nagenoeg de hele wereld. Voor mezelf is de meest recente omstreden president nog steeds Jimmy Carter maar daarover gaat de discussie hier niet. Bush was in zijn tijd voor hij president werd al geen onbesproken blad (drank) maar wanneer hij het schopte tot president in 2000 na de meest omstreden verkiezingsronde in de Amerikaanse geschiedenis begon een zware tocht voor een man die bekend stond als ‘a bit of a laid back cowboy’. Over zijn verkiezing, er dient gestopt te worden met klagen hierover. Het Amerikaanse systeem werkt met kiesmannen en niet met aantal stemmen. Dat Gore over het hele land meer stemmen haalden dan Bush kan aanzien worden als een soort van ‘falen van de democratie’ maar iedereen kent het systeem dus so be it. Bovendien won Gore alle overwegend Democratische staten met een ruime voorsprong terwijl Bush zijn staten binnenhaalde met een minder ruime meerderheid, wat een verklaring biedt voor de meerderheid aan stemmen voor Gore in het algemeen. Toegegeven, de hertelling in Florida (waar Jeb Bush op dat moment gouverneur was) blijft tot op vandaag omstreden maar het resultaat blijft hetzelfde: Bush wint. Aanvaard het.
Over zijn oorlogen, Afghanistan was de “safehaven” voor Al-Qaeda en Osama Bin-Laden. Dient dat dan verder beargumenteerd te worden? Nee dus. Bovendien heb ik altijd willen weten wat de oplossing zou zijn van mensen die protesteren tegen de oorlog in Afghanistan. Een van de grootste symbolen van de Amerikaanse natie wordt neergehaald en er worden daarbij om en bij de 3000 mensen gedood, wat verwacht je dan van de leider van die natie? Dat die terugvecht met alles wat hij heeft. En dat is wat Bush deed. In plaats van kritiek te uiten, verdient hij hier het grootste respect omdat hij een neergeslagen bevolking op zijn rug nam en opnieuw rechttrok door leiderschap en vertrouwen uit te stralen. Nee hij was niet altijd even gearticuleerd, maar zijn boodschap was altijd duidelijk: you mess with us, you are about to feel pain. Daar draait het om. Iemand als Obama heeft een veel mooiere stijl, een veel opzweperende manier van doen en spreekt meer mensen aan maar daar was het Bush nooit om te doen. Hij zette het welzijn van zijn volk boven zichzelf. Hij had het op een mooiere manier kunnen doen maar hij verkoos ’substance over style’.
Irak is een andere oorlog dan Afghanistan omdat de oorspronkelijke redenen hier dubieuzer zijn. Nee er zijn nooit WMD gevonden maar is de kous dan af door te zeggen: foute info, foute oorlog? Bush vertrouwde zijn informatie aangezien dezelfde informatie kwam van alle belangrijke inlichtingendiensten ter wereld. Kunnen we hem daarvoor straffen? Omdat hij geloofde wat experten in het vak hem vertelden? Dat deze informatie fout bleek te zijn (fout is een overstatement, volledige WMD zijn er nooit gevonden maar Sadam was al lang van plan om er te maken) is niet Bush’ fout. De aantijging dat deze oorlog een soort vereffening was van een openstaande rekening met Sadam is deels overdreven maar kan ik ook deels beamen. Alleen zie ik niet in waarom dat zo’n probleem hoeft te zijn. De enige vraag die er gesteld dient te worden is: is de wereld beter af zonder Sadam Houssein? Ik hoop ten zeerste dat iedereen hier volmondig JA op antwoord. Bovendien is men (na verloop van tijd en een strategiewijziging) geslaagd in het opzetten van een Iraakse democratie, wat altijd het einddoel was. Of je het nu wil toegeven of niet, de Irakezen hebben sinds 2007 al een aantal keer kunnen gaan stemmen voor hun vertegenwoordigers en dat blijft nog steeds een immens iets waarvoor Bush nauwelijks krediet krijgt. Ik ga zelfs zover door te zeggen dat de democratisering van Irak tenminste gedeeltelijk verantwoordelijk is voor de “Arabische Lente” (wat reeds nu al eerder een Arabische Winter blijkt te zijn maar bon).
Over Katrina kan ik heel kort zijn: de gouverneur werkte tegen en over de trage reactie van Obama op de oliecrisis in de Golf wordt nooit één word gerept. Over zijn redding van de banken: foute methode maar was een soort wanhoopspoging om toch iets te doen, wat eigenlijk al niet meer kon maar welke regeringsleider heeft zich wel kunnen weren tegen de financiële crisis? Geen enkele. En nee Bush is niet verantwoordelijk voor de crisis, maar dat is een andere discussie.
Over zijn belastingverminderingen, er dient echt gestopt te worden met het stellen dat deze enkel de rijken tengoede kwamen. Ik kan hier in detail ingaan op cijfers maar die houd ik voor een mogelijke reactie of voor een andere keer. Het grootste bewijs hiervan kwam in 2009: Obama verlengde de ‘Bush Tax Cuts’ (BTC) met een aantal jaar. Of gaan we Obama beschuldigen van tax cuts toe te kennen aan de rijken? De BTC hebben gezorgd voor de grootste toename van het beschikbaar inkomen per Amerikaan sinds de jaren na WOII. Zelfs in de gouden jaren ‘90 (onder de geliefde president Clinton) konden de Amerikanen niet over zo’n groot inkomen beschikken. Bovendien werden nog eens miljoenen Amerikanen geschrapt van de lijst van belastingplichtigen zodat nu zo goed als de helft van de Amerikanen geen federale inkomensbelastingen betalen.
Tot slot, Bjorn pretendeert dat “Intussen ligt Bush in de clinch met de milieubeweging. Bush moet niets weten van Kyoto of beperking van de broeikasgassen. George wil naar olie boren op het ongerepte Alaska. George: altijd vastberaden. Onbeïnvloedbaar. Koppig.” Bush heeft enorm geïnvesteerd in groene energie, waarvan ook weer cijfers beschikbaar zijn maar kom. Maar op zich stoort dat me niet het meeste. Als Bjorn zijn geschiedenis zou kennen, zou hij weten dat er zoiets bestaat als de ‘Al Gore-regel’. Deze regel houdt in dat de VS geen overeenkomst tekenen die voordelen oplevert voor concurrenten (lees: China) en nadelen voor de VS. Deze regel werd een begrip in 1999 toen Al Gore zich openlijk uitsprak tegen…het Kyoto-akkoord omwille van netgenoemde reden. Ironie ten top.
Conclusie: G.W.Bush is niet dé beste president aller tijden, verre van. Maar hij is veel meer dan een domme, naïve en incompetente president zoals Bjorn ons hier probeert wijs te maken. Bush rechtte zijn rug en leidde zijn natie weg uit een diep dal. Hij ondervond daarbij heel wat hindernissen, faalde om een aantal ervan te overwinnen maar zijn boodschap was altijd duidelijk: you are either with us or against us. Vrij vertaald: don’t you F with the USA. En dat is wat Amerikanen na verloop van tijd zullen appreciëren. Wij Europeanen niet omdat wij een afkeer hebben van alles wat Amerikaans is en alles wat ruikt naar nationalisme (hoewel we daarin zelf uitblinken maar bon). G.W. Bush, een getekende en controversieel president maar daarom zeker geen slechte.
25/07/2011 om 15:33
Er is hier een interessante discussie aan de gang, maar misschien moeten we een stapje verder kijken…
Amerika is een wereldmacht maar is in mijn ogen ten dode opgeschreven. ALLE presidenten, democratisch of conservatief, hebben verschillende decennia te veel uitgegeven. Niet omdat ze niet naar de lange termijn keken of dom zijn maar in mijn ogen vooral omdat politici maar een korte tijd hebben om zich te bewijzen. Je kan geen 20 jaar plan voorleggen bij verkiezingen. Mensen willen onmiddellijk zien wat het voor hen opbrengt. Komt iemand af met besparingen, o wee! In mijn ogen moet er vooral slimmer gekeken worden wat er met geld gebeurt.
Ten tweede is een economisch systeem gecreëerd dat op lange termijn niet kan werken. En dan vooral het deel van de aandelen. Aandelen verkopen die je niet hebt, aandelen aan elkaar doorspelen, kunstmatig verhogen of verlagen van aandelenkoersen…
Op een moment moet dat verkeerd gaan. Dit is nu gebarsten maar het zal keer op keer opnieuw barsten.
Als laatste, misschien iets meer “on topic”; de geloofwaardigheid van een land en zijn leider gaat er sterk op achteruit als hij een land meesleurt in een oorlog waar duizenden doden vallen (aan beide kanten) zonder over de juiste informatie te beschikken. De inval in Afghanistan en Irak zijn voor mij grote tekenen van overschatting van zichzelf en onderschatting van de tegenpartij. Je kan een land “veroveren” maar als je geen plan hebt wat je daarna wil doen dan kom je oog in oog te staan met mensen die zelfs het eigen leven willen geven voor hun overtuiging. Wie is dan juist en wie is fout?
Je ziet dat alle grote contracten (beveiliging, olie, bouw…) worden uitbesteed aan Amerikaanse of pro-Amerikaanse bedrijven. Zo zet je geen duurzame werking op. Amerika valt Irak binnen zonder toestemming van de NAVO en komt dan aankloppen bij de NAVO om hulp… De president keek in mijn ogen écht niet verder dan zijn neus lang was…
25/07/2011 om 20:50
Een korte reactie is hier noodzakelijk.
Over je eerste punt, de ziekte van het korte termijn denken is niet specifiek voor Amerikaanse politici. Doordat in alle parlementaire democratieën de uitvoerende macht ofwel benoemd ofwel verkozen wordt voor slechts een beperkte tijd (doorgaans 4 à 5 jaar), proberen deze regeringen zoveel mogelijk ‘positief’ te realiseren binnen die beperkte tijd. En wat is meer zicht - en voelbaar dan rechtstreekse investeringen? Besparingen zullen enkel plaatsvinden indien er werkelijk geen andere weg mogelijk is (zoals we die nu zien) of indien ze verpakt worden in een groots project (voorbeeld de Beter Bestuurlijk Beleid hervorming van de Vlaamse overheid). Dus verwijt Amerikaanse politici niets dat een algemeen fenomeen is.
Daarbovenop dien je toch een onderscheidt te maken tussen de VS, tot nader orde nog steeds de enige supermacht ter wereld, en de rest van de wereld waaronder ook China. Bijna 20% van het Amerikaanse budget vloeit naar defensie. Waarom? Niet omdat de Amerikanen geobsedeerd zijn door oorlog en geweld maar uit een noodzaak om zijn status van supermacht te ondersteunen. Enkel de VS kunnen zo snel reageren bij een dreiging, enkel de VS kunnen een oorlog aangaan en de vijand zo snel overwinnen en ja enkel de VS zijn in staat om een geheel werelddeel (Europa) te beschermen enkel en alleen door zijn mogelijkheid om zo snel en hard te reageren indien nodig. Geen enkele andere natie bezit deze status, deze mogelijkheden en voornamelijk deze wil om zich in te zetten voor de bescherming van hun bondgenoten. Het gevolg hiervan is dat de VS aan de ene kant zeer geliefd zijn (voorbeeld Koninklijke Familie S-Arabië) maar aan de andere kant ook zeer gehaat zijn door diegenen die voor het tegenovergestelde ‘vechten’ als de VS (voorbeeld leiders Iran) en/of verkeerd begrepen worden (voorbeelden EU en volk Arabische wereld). Bovendien vangen hoge bomen veel wind, zoals het gezegde gaat. Kort gezegd: de VS doen veel investeringen, soms teveel, maar een aanzienlijk deel ervan is noodzakelijk en kan niet afgedaan worden als “ze hebben teveel uitgegeven”. België heeft een invloed op België en een zeer kleine op mogelijk Nederland en dat is het. De VS hebben een invloed op nagenoeg de hele wereld en daarover staat een grote verantwoordelijkheid, waaronder noodzakelijk investeringen in defensie.
Op je tweede punt, de term “economisch systeem” is vrij algemeen en dus vaag. Ik ga ervan uit dat je het vrije kapitalistisch systeem in de VS bedoeld. Ik zie niet in waarom dat op lange termijn niet kan werken aangezien het op lange termijn zijn vruchten heeft afgeworpen. De VS zijn nog steeds met voorsprong de grootste economie ter wereld met een BBP dat meer dan dubbel zo groot is als dat van China en Japan (14,6 tegen 5,9 en 5,5 duizend miljoen dollar in 2010). Deze rijkdom werd gecreëert net door het economisch systeem ter plaatste: lage minimumlonen, relatief lage vennootschapsbelasting, nauwelijks belastingen op beursgerelateerde zaken, relatief lage inkomensbelastingen (een systeem dat overigens het meest herverdelende ter wereld is aangezien de top 50% inkomens 97% van alle federale inkomensbelastingen betalen), nauwelijks vakbonden, flexibele arbeidswetgeving, werkloosheidsuitkeringen in beperkte mate etc. De nummers 2 en 3 op de lijst, China en Japan, hebben dit systeem tot op een zekere hoogte overgenomen. Voornamelijk China is hiervan fantastisch gaan profiteren. De Chinese economie is er één “America’s way”, hoewel ze dit (logisch) nooit zullen toegeven, is China enkel groot geworden door de VS. De Europese economieën daarentegen blijven vasthouden aan rigide arbeidsregels, sterke vakbonden, hoge minimumlonen, hoge en lange werkloosheidsuitkeringen etc. waardoor ze hopeloos achterop blijven lopen.
Over de ‘virtuele’ beurseconomie (aandelen), deze past hier perfect in. Toegegeven, het risico is aanzienlijk maar ik zie de beurs als een noodzakelijk kwaad: het is nodig om hoge winsten (en bijgevolg bijkomende investeringen, jobcreatie, inkomenscreatie, lagere prijzen, meer consumptie etc.) te generen maar bij een verkeerd gebruik kan het leiden tot een (al dan niet lange) catastrofe. We hebben dit recent meegemaakt maar de oorzaak hiervan dient niet volledig gezocht te worden bij “de banken”. Het publiek beleid heeft minstens een even groot aandeel (ironie) in de “meltdown” van de financiële en economische wereld in 2008. Maar dat is een andere discussie.
Op je laatste punt, geloofwaardigheid en overschatting hebben hier hun plaats niet. Het gaat niet om geloofwaardigheid maar om een neergeslagen natie opnieuw en snel rechttrekken door minstens dubbel zo hard terug te slaan. Het gaat niet om overschatting maar om doen wat noodzakelijk is in plaats van te blijven palaveren. Bovendien bestond (en bestaat) er over de rol van Afghanistan (en de Taliban) in het herbergen van terroristen geen twijfel. De hele NAVO speelde zijn rol hier, wat een versterking is van de vorige zin. Over de informatie ivm Irak bestond er veel meer twijfel, twijfel die er nu niet nauwelijks meer bestaat. De informatie was minstens gedeeltelijk fout. Maar nogmaals: is het verkeerd om te vertrouwen op diegenen die betaald worden om deze informatie te verzamelen? Is het fout om te vertrouwen op informatie die niet enkel van de eigen diensten maar van zowat alle belangrijke diensten ter wereld komt? Het is niet juist om de beslissing van een persoon te veroordelen zonder de context erbij te betrekken. De beslissing die president Bush nam, was de enige juiste gezien de omstandigheden en beschikbare informatie. Bovendien heeft voornamelijk de oorlog in Irak een zichtbaar resultaat opgeleverd: een democratisch verkozen regering en parlement. Daarover wordt nauwelijks een woord gezegd of geschreven. En een oorlog vergt nu eenmaal slachtoffers, dat is niet leuk maar dat is nu eenmaal zo. Je verdedigt niets zonder pijn.
Ten slotte, die contracten zijn inderdaad uitbesteed aan Amerikaanse bedrijven. Is dat niet logisch? Zij hebben de know-how om deze zaken te verwezenlijken en ze zijn betrouwbaar. Daarbij, ze creëeren jobs voor Irakezen en zorgen dus voor economische groei. Na verloop van tijd zullen Irakezen Iraakse bedrijven oprichten maar dat vergt tijd. Er is nauwelijks know-how in het land aanwezig en dus is een overgangsperiode nodig tot die know-how op een zeker niveau is gebracht. Daarbovenop dient men het rustig aan te doen met de kritiek omtrent “wat na de oorlog?” Als men (vooral de EU) het zoveel beter weet, dat ze het dan eens zelf doen. Probleem is dat ze dit niet kunnen en niet willen, daarom dat de VS zo belangrijk zijn: zij doen wat anderen niet kunnen of durven. Ten slotte, de VS zijn niet gaan aankloppen bij de NAVO om hulp en is de steun ervan nergens voor nodig. Ze hebben steun proberen te verkrijgen voor de inval in 2003, o.a. via een VN-resolutie. Maar buiten de Britten was er nauwelijks iemand bereid tot steun. Dat diezelfde landen nu nog steeds kritiek uiten en de oorlog als illegaal afdoen, is verwerpelijk. Hetzelfde doen diezelfde landen nog steeds over de NAVO (lees: VS) operatie in de Balkan eind jaren ‘90. De VS deden wat anderen niet durfden, aanvallen en het conflict oplossen.