De federale procureur Johan Delmulle heeft alle onderzoeken inzake pedofilie in de Kerk naar zich toe getrokken. En dat was ook heel hard nodig , want de onderzoeken inzake pedofilie in de Kerk waren volledig vastgelopen in onontwarbare procedures.
Ook de dossiers die het gevolg waren van “Operatie Kelk”, dat is de codenaam voor een huiszoeking in het bisschoppelijk paleis en bij de commissie Adriaenssens lagen stil. Sinds 20 oktober 2010 is er met die dossiers niets meer gebeurd, totaal niets.
Wie is bevoegd?
Dat komt in eerste instantie omdat vaak niet duidelijk was welk parket bevoegd was. Er was bijvoorbeeld een strijd aan de gang tussen de procureurs van Tongeren en van Hasselt, die allebei een bepaald dossier wilden behandelen. Het gevolg was dat de zaak vast zat.
De federale procureur kon, tot dinsdag, alleen maar bemiddelen en hopen op de goede wil van de procureurs. Dat is nu dus veranderd: Delmulle kan vanaf nu een parket aanwijzen dat de zaak moet behandelen. Het criterium dat hij daarbij gebruikt is de laatste woonplaats van de vermoedelijke dader.
Twee parketten die ruzie maken over een dossier, het is al erg genoeg . Het wordt nog erger als een parket en een onderzoeksrechter uit een ander gerechtelijk arrondissement op hetzelfde dossier zitten. Dat is vb. het geval in de zaak Vangheluwe. Het parket van Brugge onderzoekt de zaak , maar het slachtoffer heeft zich tegelijk ook burgerlijke partij gesteld in Brussel bij onderzoeksrechter Wim De Troy. Dat had voor gevolg dat er in het dossier alweer …. niets gebeurde. Vanaf nu kan dat veranderen: de federale procureur kan nu kiezen naar wie hij het dossier toeschuift.
Lijdensweg
In de zaak Vangheluwe lijkt het evident dat het dossier naar Brugge gaat : de feiten hebben zich daar afgespeeld en slachtoffer en vermoedelijke dader wonen daar.
Je kan dus aannemen dat de federale procureur het onderzoek afneemt van onderzoeksrechter De Troy. Maar dat is niet zo simpel: het is de raadkamer die daarover moet beslissen. En je kan er donder op zeggen dat de slachtoffers zich daartegen zullen verzetten: bij de Kamer van Inbeschuldigingstelling, het Hof van Cassatie enz… Kortom, een lijdensweg.
Je kan je afvragen waarom Delmulle niet vroeger heeft ingegrepen toen hij zag dat de zaak vastliep door procedurekwesties. Wel, en nu wordt het eigenlijk al te gek: hij kon niet, omwille van een andere procedurekwestie. Het is namelijk zo dat er nog een wrakingsverzoek op tafel ligt tegen De Troy, afkomstig van een slachtoffer, de socioloog Jan Hertogen. De Troy weet dus tot op vandaag niet of hij bevoegd is voor de dossiers over kindermisbruik die hij onder zijn hoede heeft.
En zolang je niet weet of iemand iets heeft , kan je het van hem niet afnemen. In de dossiers van onderzoeksrechter De Troy is dus voorlopig geen vooruitgang mogelijk, ondanks de machtsovername van het federale parket. Rare jongens, die juristen , dat wel.
Commissie Adriaenssens
Een andere bizarre vraag is wat er moet gebeuren met de dossiers die De Troy in beslag heeft genomen bij de commissie Adriaenssens. De Kamer van Inbeschuldigingstelling heeft beslist dat hij die moet teruggeven. Maar hij kan ze niet teruggeven, want de commissie Adriaenssens bestaat niet meer. Na veel kopbrekens heeft het federaal parket nu beslist dat de slachtoffers die willen hun dossier kunnen terugkrijgen. Maar het parket heeft de dossiers eerst wel ingekeken om te zien of er strafbare feiten in staan die nog niet verjaard zijn.
Afin, na al dat geploeter in de proceduremodder slaat het gerecht nu eindelijk de hand aan de ploeg. Maar het is nauwelijks voorstelbaar: belangrijke pedofiliedossiers liggen een half jaar stil omdat onze procedures vastlopen.
Dat die procedures moeten veranderen, dat beseft stilaan iedereen. Nog niet zo lang geleden is er al eens een poging geweest om het wetboek van strafvordering te hervormen: de wet Franchimont. Maar die maakte alles nog erger.
Leo Stoops
(Leo Stoops is gerechtelijk verslaggever bij onze nieuwsdienst)
@Allen: reageren op dit bericht impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums, lees ze dus - mod
10/03/2011 om 00:01
Beste Leo,
We gaan het hier niet hebben over warm of koud maar in jou analyse is het wel erg koud, dwz erg ver van waar de knopen liggen.
Eerst zeggen dat, in tegenstelling tot wat je beweert, ik géén cassatieberoep heb ingesteld tegen het verwerpen op 21/12/2010 van m’n wrakingsverzoek van De Troy. Het is advocate Mussche die op 11/02/2011 hierover een volledig fake bericht de wereld heeft ingestuurd, een bericht dat dezelfde dag nog door Belga werd rechtgezet.
Wim De Troy kon dus zonder één probleem begin januari 2011 (2 weken na de uitspraak) door de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg Hennart terug aan het hoofd van operatie Kelk benoemd zijn. Waarom dat niet gebeurd is heeft niets met procedures te maken. Misschien wel met de vraag van Procureur des Konings van 21 oktober 2010 aan federaal Procureur Delmulle om het gehele dossier kelk en alle dossiers van slachtoffers (de 475 Adriaenssens, 300 Devillés en 33 Halsberghes, en volgende) over te nemen. En dat is blijkbaar op 8/03/2011 gebeurd.
Alle door jou en anderen aangehaalde procedurekwesties die zogezegd het onderzoek naar seksueel misbruik in de kerk zouden vertraagd hebben zijn mist gespoten door wie nog altijd de enige en harde werkelijkheid voor de slachtoffers niet kan of wil begrijpen en de boycot die in feite gebeurd is door De Troy, advocaat Van Steenbrugge en de groep Mensenrechten in de Kerk:
1. Onderzoeksrechter De Troy heeft de opdracht (saisine) die hij op 21/06/2010 kreeg van Procureur des Konings Bulthé overtreden door de inbeslagname van 475 meldingen van slachtoffers die na decennia voor het eerst hun mond open deden. Daartegen ben ik zelf de dag van inbeslagname in verzet gekomen (klacht bij de politie), hierin gevolgd door het parket generaal dat begin juli 201 0een onderzoek van de inbeslagname vroeg. Gelukkig maar want de inbeslagname van de 475 dossier werd door 2 verschillend samengesteld Kamers van Inbeschuldigingsstelling nietig verklaard.
Het is onderzoeksrechter de Troy die op 24/06/2010 alle regels en procedures met de voeten getreden heeft en rechtstreeks verantwoordelijk is voor de ontbinding van de commissie Adriaenssens waar de 475 slachtoffers hun vertrouwen aan hadden geschonken. Een uiterst bezwarende omstandigheid is dat op 23ste juni, de dag voor de inbeslagname dus, de federale procureur Delmulle naar Bruno Bulthé gegaan is om hem de werkwijze uit te leggen hoe Peter Adriaenssens dossiers zou laten geworden aan de federale procureur en alle dossiers ter beschikking hield van de procureur des konings (zie de interne regeling van het college van procureurs generaal van 07/06/2010). Toch liet Bulthé toe dat de onderzoeksrechter tot de inbeslagname van deze 475 dossiers overging op 24 juni 2010. Daarvoor werd hij op 22/12/2010 in het arrest van de KIB teruggefloten. Intussen had ik, gezien de feitelijkheden, zelf een wrakingsverzoek van De Troy op 7 december ingediend omdat er toen nog geen uitspraak was over de vernietiging van de inbeslagname die pas op 22/12 is genomen. Zoals gezegd was er geen enkele procedure die De Troy nog verhinderde om vanaf januari z’n opdracht terug op te nemen.
2. De moeilijkheid om de dossiers bij het juiste parket te krijgen in de verschillende parketten is veroorzaakt door 3 voorkoombare redenen die niets met ‘juridische’ procedures te maken maar met onkunde, onwil of kwade wil:
- de weigering van De Troy om mee te werken met de federale procureur. Zo weigerde De Troy te antwoorden op de vraag van de Federale procureur Lieve Pellens om mee te delen of de 91 bij het federale parket gemelde daders na 24/06 ook voorkwamen in de daderlijst van de dossiers die De Troy onderzocht.
- de oproep van de groep Mensenrechten in de Kerk, begin augustus, op voorstel en met steun van advocaat Van Steenbrugge aan slachtoffers om zich burgerlijke partij te stellen bij De Troy, zonder na te gaan of er al een onderzoek liep door andere parketten, of zelfs wétend dàt er andere onderzoeken liepen. Hierdoor werd het onderzoek van bv de zaak Vangheluwe voor maanden welbewust door Van Steenbrugge gebetonneerd en zijn er nu 22 van de 23 burgerlijke partijstelling waarvoor moet nagegaan worden of ze door andere parketten dienen opgevolgd omdat ze zich alle buiten Brussel situeren.
- de oproep van de groep mensenrechten in de kerk op hun HErkenningsdag van 2 oktober 2010 om alle nieuwe klachten bij De Troy in te dienen, de enige die volgens hen het vertrouwen waard was. Hiermee werd de groep mensenrechten in de kerk niet alleen een actieve factor in de boycot van het gehele gerechtelijke onderzoek, maar distantieerde zij zich ook ten volle van de 475 slachtoffers wiens dossier door De Troy in beslag was genomen en waarvan de KIB al op 13/08/2010 al een vernietigend oordeel geveld had.
Welk is in dit alles het “kluwen van procedures” omwille van het “ingewikkeld gerecht”. Onkunde, onwil of kwade wil, dat is het enige dat de geweldige drive waarmee 475 slachtoffers zich tot de commissie Adriaenssen gericht hadden, gebroken heeft, en waardoor zij in de vergetelheid zijn beland. Zelfs na 8 maand en half zijn zij het gerecht dankbaar dat de procureurs-generaal en de federaal procureurs vasthoudend geweest zijn om orde op zaken te zetten. Het zijn deze procureurs-genraal en de federale procureur geweest die ook voor de Bijzondere parlementaire Commissie voluit de kaart van de slachtoffers getrokken hebben en zich door niemand hebben laten intimideren.
Nu de kerk nog die het hopelijk begrepen heeft en met een decent voorstel komt waarover zij met de slachtoffers in gesprek zijn gegaan. En als Peter Adriaenssens en enkele oud commissieleden dan nog enkele dagen kunnen vrijgemakenom minstens een afrondingsgesprek te hebben met de slachtoffers die daar niet toe in de gelegenheid geweest zijn, dan klaart de horizon misschien toch nog een beetje op.
En dan kan het gerechtelijk onderzoek met federaal procureur Delmulle, en waarom niet, Wim De Troy als onderzoeksrechter, echt van start gaan, zodat, zoals hij op de Bijzondere Commissie stelde, een register kan opgemaakt worden van alle slachtoffers en alle daders, met aanduiding of deze nu in een melding bij Halsberghe, Devillé en/of Adriaenssens voorkomen, aangevuld met de 134 dossiers bij de bisschoppen en die bij de orden, en uiteraard de nieuwe dossiers bij De Troy en het Federaal parket. Niet de procedures dienen gesanneerd, maar wel de beschikbare informatie en een reel perspectief op gerechtelijke opvolging waar die nog mogelijk is én hulp en begeleiding van de slachtoffers, waar na opheffing van de commissie Adriaenssens, vooralsnog geen perspectief meer bestaat en waarvoor ook de bestaande hulpverlening past voor wat een centraal meldings- en opvolgingspunt betreft. Behalve in Brussel dan, de Service d’aide aux Victimes die over het gans land kan opereren en slachtoffers onbeperkt in tijd professionele hulp biedt en hen bijstaat bij het opzetten en volgen van gerechtelijke procedures. Of heeft de kerk nog wat in petto?
Jan Hertogen
10/03/2011 om 21:50
“Federaal parket probeert pedofilieonderzoeken te redden”…
Er ontgaat mij weer iets. Die titel roept bij mij een vraag op en in het artikel vind ik geen antwoord: …probeert te redden van WAT??? En bij uitbreiding: tot meerdere eer en glorie van WIE???
Vorig weekend kreeg ik een mail van iemand die deze “kwestie” van zeer nabij volgt. Hij besloot met: “… zien wat het oplevert en wie nog wakker is”.
Als ik het enthousiasme zie waarmee er hier gereageerd wordt, is het antwoord op dat laatste al wel duidelijk.
Heeft de Kerk nog wat in petto? Ik hoop het. Op iets of iemand anders hoeven “we” niet meer te rekenen. Denk ik. Vrees ik. Weet ik?