Een eeuwige optimist: “Life is just one grand sweet song, so start the music!” Ronald Reagan, een man met enkele overzichtelijke zekerheden in de politieke bagage : communisten deugen niet, en belastingen ook niet. Een voormalige B-acteur uit Hollywoodwesterns, man met beperkt verstand en dito wereldbeeld, man die de wereld indeelt in good guys en bad guys. Een cowboy die schiet op alles wat zich links op de weg bevindt, een man die bijna seniel was tegen het einde van zijn presidentschap. Dat zijn de wijdverspreide clichés over Ronald Reagan. Maar hoe was Reagan écht? Een terugblik op leven en werken van de 40ste president van de Verenigde Staten, nu hij 100 zou zijn geworden.
Ronald Wilson Reagan werd president op 20 januari 1981, net geen 70 jaar oud. Het land dat hij erfde van zijn voorganger Jimmy Carter was een land zonder hoop, torenhoge inflatie en geen economische groei, een zielloze plek, vernederd in verre oorden (de gijzeling van Amerikaans ambassadepersoneel in Teheran).
Zelfvertrouwen
Reagan was dé man voor zijn tijd, de all-American President. “Let us renew our faith and hope”, zei hij in zijn inaugurele rede. En zo was het maar net. Hij gaf een gedemoraliseerd land weer het zelfvertrouwen dat Amerika nodig heeft om te kunnen functioneren. Reagan straalde een onbezorgd leiderschap uit waar de mensen behoefte aan hadden na de jaren zeventig: Vietnam, Watergate, het bedrog van Nixon, de zwakke Ford en Carter. Ja, hij was oud, maar hij was niet dom zoals zovelen dachten. Hij was op een bijzondere manier volledig met zichzelf op zijn gemak, at ease.
Aan de dood ontsnapt
Elk presidentschap heeft een paar scharniermomenten die de hele regeerperiode bepalen. Bij Reagan waren dat een aanslag en de luchtverkeersleiders. Hij was pas twee maanden president toen hij op het nippertje aan de dood ontsnapte. John Hinckley – een man die eigenlijk alleen maar indruk wilde maken op zijn idool, Jodie Foster - schoot zes keer op Reagan, maar miste 5 keer. Eén kogel doorboorde zijn long. Reagan werd in een auto geduwd, en besefte pas wat er was gebeurd toen hij zijn eigen bloed proefde. De aanslag – er is beeld van – bracht in één klap het presidentschap als een nationaal drama in elke huiskamer. Reagan ging er mee om als een cowboyheld en maakte nog grapjes tegen zijn dokters vlak voor hij werd geopereerd: “Hopelijk zijn jullie Republikeinen…”
11.000 ontslagen
De staking van de luchtverkeersleiders liet zien hoe de Republikein Reagan wilde regeren. 17.000 luchtverkeersleiders in het hele land legden het werk neer in zijn eerste zomer als president. Hier kwam alles samen: ideologisch gedreven afkeer van de overheid, dreigende chaos en zijn gezag als president. Het land stond in rep en roer. Maar Reagan was vastberaden: “Ambtenaren mogen niet staken, en wie het toch doet, vliegt eruit en hoeft niet meer terug te komen”, zei Reagan. Hij ontsloeg 11.000 luchtverkeersleiders zonder pardon, een daad die de vakbondsleiders van schrik verlamde gedurende de hele Reagantijd. Het was in feite de meest tumultueuze privatisering uit de Amerikaanse geschiedenis. Reagan had zijn leiderschap gevestigd. Met deze man viel niet te sollen. En de luchtverkeersleiders? In stilte trok hij een half jaar later hun beroepsverbod in. Reagan was geen man van rancune.
Reaganomics
Reagan had zijn geheel eigen ideeën over de economie. Reaganomics. Lage inflatie, belastingverlagingen, meer geld voor defensie, minder overheid (al richtte uitgerekend Reagan een nieuw ministerie op, dat van Veteranenzaken), en totale deregulering. Wild liberalisme, samen met zijn goede vriendin, de Britse premier Margaret Thatcher. De markt kreeg volledig vrij spel. Het werd voortaan heel makkelijk om mensen aan te nemen of te ontslaan. Sociale bescherming werd tot een minimum teruggeschroefd, een aanpak die zorgde voor superwinsten en superbonussen en voor onbegrensde mogelijkheden om nieuwe technologieën te ontwikkelen, zonder bureaucratische hindernissen. Onder Reagan werden Apple, Microsoft en Oracle groot. De Amerikaanse staatskas kreeg zo ontstellend weing belastingsinkomsten binnen dat de overheidstekorten gigantisch opliepen. De overheid functioneerde almaar slechter door gebrek aan geld.
Tegelijk zorgde keiharde concurrentie en maximale vrijheid voor de ondernemers voor enorme efficiëntie en lagere prijzen (vliegtuigticketprijzen daalden in twintig jaar tijd met meer dan de helft!). Het werd een gouden tijd voor Wall Street en Gordon Gekko (“Greed is good”), het was de tijd van de onbeperkte bedrijfsfusies en massale herstructureringen bij bedrijven. Vreugdevuur der ijdelheden van Tom Wolfe. Dié tijd. Die tijd dus, die dertig jaar later zou ontaarden in de totale implosie van de bankwereld en de wereldeconomie. De armoede ging in de jaren ’80 pijlsnel de hoogte in. Maar voor de meeste Amerikanen was Reagan dé man. De onverbeterlijke optimist. “It’s morning in America”, zei hij. In 1984 werd hij makkelijk herkozen. Zijn tegenstander gaf hij de stempel van zeurpiet en maakte hem glimlachend af met dat ene zinnetje: “There you go again!” Hij versloeg zijn Democratische rivaal Walter Mondale met een landslide. Hij won in 49 van de 50 staten.
Bewapeningswedloop
De defensieuitgaven gingen radicaal omhoog en op een zodanig gulle manier dat er miljarden over de balk werden gegooid. De bewapeningswedloop was enorm en demoraliseerde de Russen die na een tijd niet meer meekonden. Reagan noemde de oude Sovjetunie het Rijk van het Kwaad, ook al kon hij vanaf 1985 uitstekend opschieten met hun nieuwe leider, Gorbatsjov, die zich bewust was van de zwakke positie van zijn land. Aan de Berlijnse muur zei Reagan: “mr. Gorbachev, tear down this wall”. Er werden ontwapeningsakkoorden gesloten (het INF-verdrg in 1987), en topontmoetingen werden Gorby and Ronnie Shows. Reagan en Gorbatsjov kwamen bijna tot het afschaffen van àlle kernwapens, maar dat plan liep stuk op Reagans weigering om Star Wars, een rakettenschild in de ruimte, te laten vallen.
Schandalen
De laatste jaren van Reagans presidentschap werden overschaduwd door schandalen. Het Iran-Contraschandaal bijvoorbeeld. Amerika leverde via duistere stromannen wapens aan vijand Iran, om gijzelaars in Libanon vrij te krijgen. Met het geld van de wapenverkoop financierde Amerika anti-communistische guerrillastrijders in Midden-Amerika (de Contra’s in Nicaragua). Dat gebeurde allemaal in het geheim, tegen het expliciete verbod van het Congres in. Toen het uitlekte, bleek Reagan van niets te weten. Hij leek wel Manuel uit Fawlty Towers (“I know nothing.”). Hij zou de nodige documenten hebben ondertekend toen hij half versuft in het ziekenhuis lag na een darmoperatie.
Iran-Contra had Reagan zijn kop kunnen kosten. Het Congres nam echter geen stappen om de president af te zetten, wellicht omdat het land zich 12 jaar na het Nixon-debacle geen nieuwe deuk in het presidentschap kon veroorloven. Reagan vergaf het zichzelf, en de Amerikanen vergaven hem. Het leverde Reagan de bijnaam van teflonpresident op. Zoals een pan die niet vuil te krijgen is, welke smurrie je er ook in kapt.
In elk geval wierp het schandaal een smet op Reagans tweede ambtstermijn. Toen in 1994 bekend raakte dat Reagan leed aan Alzheimer, vroegen veel Amerikanen zich af of dat toén al niet het geval was. Waarschijnlijker is dat ziekte en ouderdom, en Reagans algemene desinteresse, tot de excessen leidde. Ook Nancy Reagan, Reagans overbeschermende maar tegelijk zeer ambitieuze vrouw, kreeg er vaak van langs. Later bleek dat zij met hulp van sterrenwichelaars Reagans agenda samenstelde en een dubieuze invloed had op haar man. Toch nam Reagan begin ’89 afscheid in de gloed van hoge populariteitscijfers (63 procent is een heel hoge approval rating, bij Bush jr. was dat op het einde nog maar 23 procent).
Dreamer-in-Chief
Reagan, de topoptimist, de man die wel eens de Dreamer-in-Chief werd genoemd, de oude president die zijn land weer jong deed voelen, de man die de regering geen oplossing maar een probleem vond, de man die ooit zei: “In geval van nood mogen jullie me altijd wakker maken, zelfs tijdens een kabinetsvergadering…”, de zoon van een alcoholverslaafde schoenenverkoper uit Tampico, Illinois. Reagan, de man die door hard werken opklom van redder tot radioman, van acteur tot vakbondsleider in Hollywood, van tv-ster tot succesvol gouverneur van Californië (tussen 1966 en 1975), om uiteindelijk, ver voorbij zijn pensioen, op zijn 69, president te worden van de VS.
Reagan, de man die zei dat het beste sociale programma een job is en de belastingen met ruim een kwart verlaagde, de man die kernraketten liet plaatsen in Europa en daarmee enorme protesten uitlokte, de man die de Sovjetunie op de knieën kreeg en zo op zijn eentje een einde stelde aan de Koude Oorlog. Reagan, de man die in 1983 Grenada binnenviel en in ’86 bommen gooide op Khadaffi in Tripoli, de president die zijn State of the Union in 1986 uitstelde om het land toe te spreken na de dramatische ontploffing van het ruimteveer Challenger.
Reagan herkende op het einde alleen nog zijn vrouw Nancy en stond urenlang bladeren uit zijn zwembad te harken, ook al lagen er al lang geen bladeren meer in. Zijn kaars doofde uit in juni 2004. Hij was 93 jaar oud. Reagan, het grote voorbeeld en de held voor de republikeinen van vandaag. De grote vijand van elke overheidsinterventie, behalve die om oorlog te voeren. De man naar wie de grootste luchthaven van Washington, D.C. is genoemd.
Gevraagd naar wat de mensen toch ooit in hem zagen, antwoordde Reagan: “Ik denk dat ze zichzelf zien, ik ben één van hen.”
Björn Soenens
(De auteur is Amerikwatcher op de nieuwsdienst)
@Alen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; ees ze dus - mod
06/02/2011 om 11:01
Ronald Reagan is zonder twijfel (totnogtoe) de grootste Amerikaanse president tijdens mijn levensjaren. Europa was, zoals gewoonlijk, weer stevig anti maar profiteerde economisch ook enorm mee van zijn bewind. En uiteindelijk danken wij de bevrijding van Oost-Europa aan hem. Ook dat beseffen weinigen hier maar in Oost-Europa weet men het wel.
06/02/2011 om 11:23
Armoede ging pijlsnel de hoogte in, beweert u? Bronnen en argumenten graag. In het lemma Reaganomics van wikipedia staat: ‘The number of Americans below the poverty level increased from 29.272 million in 1980 to 31.745 million in 1988, which means that, as a percentage of the total population, it remained almost stationary, from 12.95% in 1980 to 13% in 1988.’ Het bleef dus ongeveer gelijk. Toen Reagan het witte huis verliet was de werkeloosheid gedaald van 7,5 naar 5,3 procent.
Reagan en Thatcher waren het startsein van een marktliberalisering die wereldwijd heel veel mensen welvaart heeft gebracht. Dit proces van globalisering heeft van veel derde derdewereldlanden - van het verre oosten tot Latijns-amerika - gezonde economieën gemaakt waar kinderen naar school kunnen en oudjes geen honger meer lijden.
Reagan wordt tegenwoordig alom beschouwt als één van de grootste Amerikaanse presidenten.
06/02/2011 om 12:13
We weten allemaal welke economische schade (op lange termijn!) ultraliberaal beleid à la Reagan en Thatcher veroorzaken. De prestaties die Clinton als president heeft geleverd om de economie weer recht te trekken na acht jaar Reagan en vier jaar Busch zijn niet min, dacht ik…
06/02/2011 om 13:36
Sorry Martijn, dat weten we niet allemaal. Heb je bronnen voor de economische schade die Reagan en Thatcher hebben veroorzaakt? Bij mijn weten is er met de marktliberalisering juist een enorme economische groei gerealiseerd. Ik denk dat veel mensen zichzelf tekort doen door dit niet te onderkennen. In bepaalde politieke kringen is deze onkunde een gigantisch probleem. Het is wel waar dat Reagan een enorme staatsschuld en een kapotte overheid heeft nagelaten. Reagan liet daar geen enkele traan over. Maar ik denk juist dat je wel zeker een precies opererende overheid nodig hebt om de marktwerking voor ons allen te optimaliseren.
06/02/2011 om 16:02
Happy B-Day to Ronald Reagan, een voorbeeld van excellent leiderschap en een geweldige persoonlijkheid.
Reagan heeft als president de VS zijn ’schwung’ terug gegeven dat het verloren was na de politiek relatief desastreuze jaren ‘70 (einde Vietnam, Watergate, impeachement Nixon, Carter en de Iraanse gijzelingen). Hij bracht het land terug naar zijn stichtende waarden van vrijheid, individuele verantwoordelijkheid en het nastreven van je droom. Hij maakte komaf met een beleid van meer overheid, meer belastingen, meer afhankelijkheid. Onder zijn leiderschap groeide de economie snel en efficiënt (83-89 gem. 4,3% groei en een ontketende export), daalde de werkloosheid opnieuw tot 5,3%, groeide het persoonlijk inkomen van zijn burgers sterk (71-80: 903,1 -> 2301,5 / 81-90: 2582,3 -> 4846,7), werden Amerikaanse bedrijven echt winstgevend, werd de grote vijand verslagen, werden aanhangers van de grote vijand opgejaagd en kreeg het de Amerikaanse Defensie opnieuw spieren. Bovendien nam de armoede nauwelijks toe zoals opgemerkt hierboven door Jan.
De kritiek van oplopende overheidstekorten klopt maar dient genuanceerd te worden. Sinds 1970 ontwikkelde de Amerikaanse overheid tekorten (met uitzondering 1973). Onder Reagan zijn deze tekorten opgelopen, door voornamelijk defensie-uitgaven maar naar het einde van zijn presidentschap werden deze opnieuw afgebouwd (bronnen: bea.gov en bls.gov).
Ten slotte, de stelling dat het liberale beleid van Reagan aan de basis zou liggen van de voorbije financiële en economische crisis is voor mij onverklaarbaar. Het was eerder een gefaald publiek beleid, via de in 1977 gestemde en onder Clinton scherp versterkte Community Reinvestment Act en het in 1999 herroepen van de Glass-Steagall Act, dat zorgde voor het verlagen van leenstandaarden en het verhogen van risk taking.
06/02/2011 om 18:02
na de paus hebben we nu reagan die op zijn eentje het sovjetblok liet vallen.Hoeveel personen gaan we nog tegenkomen die op hun eentje de sovjetunie lieten vallen?
Liberalisering heeft gezonde economieën gemaakt in de derdewereldlanden?Waar zijn die dan? Crisis van 1930?Al jaren horen we niets anders als het is crisis.Blijkt wel enkel crisis voor gewone mensen de groten blijven bonussen krijgen want de economie doet het goed.Begrijpen wie begrijpen kan ?
De schande van Reagan als gewezen vaksbondman ontslaat hij zomaar even 11.000 mensen, omdat hij vindt dat ze dat niet mogen.Vindt men dit normaal?Hij trok 6 maanden later hun beroepsverbod in want hij was niet rancuneus?Gaf hij niet eerder hun job terug, omdat je 11000 mensen die zoiets belangrijks als verkeersleider invullen niet zomaar vervangt en dus anders zowel het gebruik als de veiligheid van het luchtverkeer in het gevaar liep?
De overheidsschuld zowel onder Reagan als Tachter nam spectaculair toe.De winsten van de privé werden betaald met belastingsgeld en op een sociaal bloedbad.Dezelfde politiek zorgde tevens dat al de regering nadien een matigingsbeleid moesten voeren om de overheidsschuld terug te dringen.
Als men mensen schrapt als werkzoekende en als uitkeringsgerechtigde kan me achteraf wel beweren dat de werkloosheid is gedaald, maar in feite heeft men gewoon het aantal gerechtigde geschrapt.Zij blijven werkloos, maar krijgen gewoon geen uitkering mee en worden dus niet langer geteld als werkloos.Dit is dus gewoon een boekhoudkundig trucje, waarmee je niets echt oplost.
We zullen de rechts geïnstalleerde regimes in Midden- en Zuid-Amerika maar even vergeten.Evenals wat deze regimes over mensenrechten dachten en dat zij voornamelijk een elite rijk hebben gemaakt,terwijl de rest van de bevolking in armoede werd gedompeld en politieke tegenstanders werden geliquideerd en in massagraven gedropt.
Daalden de ticketprijzen van de vliegreizen door Reagen, over door het feit dat vliegtuigen zuiniger in verbruik werden en meer passagiers aan konden.
06/02/2011 om 18:52
Dat Ronald Reagan de Berlijnse Muur heeft doen vallen, is een mythe die toch vooral de laatste vijftien jaar wordt gecultiveerd. Weinigen zagen dat in die tijd zo. Wie Oost-Europa en de Oost-West verhoudingen toen volgde kon toch echt niet om de rol van Gorbatsjov heen. Het is evident dat als hij toen de druk op de ketel had gehouden, via bv. een interventie of druk op de Oost-Europese bondgenoten, de Muur niet zou zijn gevallen. Daarnaast mag men de rol niet onderschatten van de gewone mensen in Polen (Solidarnosc), Oost-Duitsland (de kerken, de betogers, zij die met de voeten stemden), Tsjecho-Slowakije (Charta, de Fluwelen Revolutie) , Hongarije waar men letterlijk het ijzeren gordijn met een tang doorknipte, enz… Zeggen dat Reagan Oost-Europa heeft bevrijd, is een beetje hun revolutie stelen. In welke mate de wapenwedloop van Reagan hiertoe bijgedragen heeft, valt moeilijk vast te stellen. Hooguit is de invloed indirect. Gorbatsjov had ondanks die wedloop, kunnen vasthouden aan het communisme. Reagan was wel de eerste Amerikaanse president die besefte dat een strategie die op nucleaire vernietiging was gebaseerd, pure waanzin was. In dit opzicht heeft hij inderdaad begrepen waar het bij de antikernwapenbeweging om ging. Maar dat werd toen inderdaad te weinig erkend. Zijn boodschap kwam ook ongeloofwaardig over gezien hij de wapenwedloop juist had aangewakkerd. Bovendien heeft zijn Star Wars alternatief ons in tussen al dertig jaar opgezadeld met de dure mythe dat Amerika onder een kaasstolp kan schuilen.
06/02/2011 om 19:04
de lofzang die bjorn hier afsteekt voor ronald reagan zal niet door de mensen in Nicaragua worden gedeeld en de een groot deel van de rest van de wereld. Reagan was de man die bin laden wapens leverden (carter begon er al mee) om samen met de taliiban de russen te verdrijven. De kloof tussen arm en rijk groeide aanzienlijk onder zijn beleid. Grote schulden maken en grote uitgaven in de wapenindustrie. Maar misschien is dit wel de definitie van een “all-american president”…
Dan nog liever onze politici als ze tot een akkoord geraken tenminste…
06/02/2011 om 19:33
De toestand van de Amerikaanse staatskas (openbare schuld % in vergelijking met het BNP) tijdens de ‘Reagan’jaren vallen nog mee als je de cijfers vergelijkt met de Belgische openbare schuld in die zelfde periode.
US = (1980 -1990) 33% naar 56%
BE = (1980 - 1990) 80% naar 120%
De implosie van de bankwereld en economie is de schuld van de centrale banken(de overheid).
Telkens wanneer de economie slabakte,verlaagde ze de rente zodat er méér werd geleend door bedrijven,gezinnen en overheden.
06/02/2011 om 21:59
Klein foutje: de grootste luchthaven van Washington is Dulles Int’l, Reagan National Airport is een kleinere, maar zeer drukke ’stadsluchthaven’ vlakbij het Witte Huis. Ze wordt bijna uitsluitend voor binnenlandse vluchten gebruikt.
07/02/2011 om 09:51
Een van de belangrijkste bijdragen van Ronald Reagan was dat hij inzag dat als je de belastingtarieven blijft verhogen je op een punt komt waar de belastingverhoging leidt tot minder inkomsten. ALS de tarieven te hoog liggen, kan je als Staat door de belastingstarieven te verlagen je inkomsten verhogen omdat de mensen bereid zijn om meer aan te geven. Ook ons land heeft het voorbeeld van Reagan gevolgd. De Rooms-Rode (sic!!!!zelf de socialisten hebben Reagan nagevolgd) regering dehaene heeft de belastingsinkomsten verhoogd door het tarief van de roerende voorheffing te verlagen van 25 % naar 15 %. De vlaamse regering heeft de belastingsinkomsten verhoogd door het tarief van de erfenisbelastingen te verlagen (als ik mij niet vergis : paars ook deze keer met de socialisten). Reagan heeft een aantal principes van goed bestuur ingevoerd die de links-rechts tegenstelling overstijgen en die wereldwijd navolging hebben gekregen ook in ons land.
07/02/2011 om 12:26
De afgelopen dagen zijn we inderdaad getuige geweest van een heuse uitbarsting aan gekunstelde mediavieringen van Ronald Reagan. Het excuus is de 100ste verjaardag van zijn geboorte. De echte reden is dat de Reaganmythe nog steeds erg nuttig is voor de machtselite en de globalisten om mensen die traditionele waarden aanhangen een rad voor ogen te draaien. The show must go on…
Vergeet nooit dat Reagan oorsponkelijk een acteur was van links democratische strekking met een enorme bewondering voor Franklin Roosevelt, ook een democraat (zie Garet Garret, Burden of Impire). Het is pas later, wanneer hij gescheiden was van zijn eerste vrouw (Jane Wyman) dat hij zich “bekeerde” tot het conservatisme. Dat had alles van doen met zijn ontmoeting met Nancy Davis (dochter van één van Eleanor Roosevelt’s intimi en zijn latere echtgenote). Op dat moment werd hij werd gerecupereerd door de republikeinen.
Dat was op zich geen verrassing. In de jaren 50 keerden veel linkse liberalen zich “openbaar” tegen de communisten - veelal om hun eigen huid te redden en uit de greep te blijven van communistenjagers zoals McCarthy.
Maar hoe verklaren we dan het beeld van Reagan als conservatieve republikein wanneer dat niet de politieke strekking was waarnaar zijn hart uitging? Hoe zit het met de oppositie van Reagan tegen “The Evil Empire” (de Sovjetunie)? Hoe zit het met zijn grote defensieopbouw tijdens zijn bewindsperiode? Hoe zit het met zijn partnerschap met Johannes Paulus II?
Dit alles was een deel van een globalistisch plan om de dialectiek (het kapitalistische Westen versus het communistische Oosten) naar een volgend niveau te tillen. Gorbatsjov en Reagan waren de uitgelezen “publieke” leiders die de wereld naar het einde van deze bipolaire toestand zouden kunnen brengen zodat het tijdperk van globalisering zou kunnen ontstaan. Iets wat zich inderdaad voor onze ogen afspeelt en tot de drama’s leidt die we vandaag ervaren. Reagan was in deze affaire niets anders dan een marionet.
Mocht hij zijn goesting hebben kunnen doen, dan zag de wereld er vandaag heel anders (beter) uit. Zo stelde Reagan op de top in Reykjavik in 1986, aan Gorbatsjov voor om Amerika radicaal te ontwapenen. Maar zelfs de democraten en liberalen waren geschokt door de omvang van het aanbod van Reagan en achter de schermen kwam zelfs de legertop in opstand. Reagen werd teruggefloten, de notulen van de top werden vakkundig opgeschoond en vergeten.
@Terwillighen: te lange reacties worden ingekort - mod
08/02/2011 om 06:18
De man aan wiens handen veel bloed kleeft. Enkel 1 voorbeeld maar meer dan duidelijk: El Salvador (Centraal-Amerika), daar pompte hij tijdens zijn 2 ambtstermijnen in de jaren 80 dagelijks 1 miljoen dollars in aan bewapening en militair advies voor het salvadoreense leger en de extreemrechtse paramilitaire doodseskaders. Zonder schroom liet hij in Fort Benning, The School of the Americas in Georgia latijns-amerikaanse beroepsbeulen opleiden. De theorie van de nationale veiligheid bracht hij moordend en brandend in de praktijk door geobsedeerd overal het communistisch gevaar te zien.
De man waarvan hier op latijns-amerikaanse bodem werd en wordt gezegd: hij die gestorven is, was beter nooit geboren..
El Salvador 2011
10/02/2011 om 11:21
Het is ongelofelijk hoezeer Reagan geprezen wordt hedentendagen. Een wereldvreemde man die verwezenlijkingen wordt toegeschreven die de zijne helemaal niet waren. De ontwapening werd hem tegen zijn wil opgedrongen door een veel verstandiger en integerder tegenstander, Gorbatsjov, die omdat onderhandelingen voor een ontwapening vast zaten in een dolgedraaide wapenwedloop een éénzijdige ontwapening afkondigde. Raegan kon niet anders dan meteen mee te doen om zijn gezicht in Europa te redden. Toen Reagan Gorbatsjov oproep om de muur af te breken was dit louter opportunisme, Gorby was reeds eerder gebonnen met zeer verstrekkende hervormingen in de USSR, de muur zou zowieso vallen dat wist Reagan ook, hij trachtte naar zijn eigen slechtgeinformeerde en simplistisch kiezerspubliek inrduk te maken, met succes dus.
Reagan was vooral de man van de vuile oorlog in midden amerika en de illegale praktijken om dit te subsidieren. Hij was de man van sociale ongelijkheid in eigen land. Wat mij betreft een dom extremistische man, ik kan me niet inbeelden hoe iemand die weet waarover hij of zij spreekt hem kan lauweren.
Carter daarentegen die zo vergruisd werd in het begin van het artikel heeft daarentegen wel eigen verdiensten gehad, hij was waarschijnlijk één van de beste presidenten (dat hij zwak zou geweest zijn bestrijd ik, zijn rol destijds in het midden oosten was de sterkste die enige amerikaanse president ooit gehad heeft. Het feit dat hij de Nicaraguaanse omwenteling niet bestreedt toont aan dat hij wel tegen de havikken binnen eigen grenzen durfde ingaan, geen enkele andere president na WOII heeft hem dat voor of nagedaan, ook Kennedy of Obama niet). Maar hij was geen clown of B-acteur zoals Reagan, en blijkbaa
10/02/2011 om 17:33
De enige die Reagan tot nu toe veruit heeft geklopt in simplisme en domheid is George W. Bush en ook hij werd onbegrijpelijk tweemaal verkozen. Amerikaanse presidenten blijven over het algemeen een bijna perfecte afspegeling van hun kiespubliek.
02/11/2011 om 12:21
Wij Europeanen zijn toch zo ontwikkeld en zijn tenminste kritisch. Waarom halen wij dat zelfbeeld toch steeds boven wanneer we ons vergelijken met ‘gewone’ Amerikanen? Vraag eens wat politieke meningen aan de gewone Vlaming, veel zal je er niet wijzer van worden. De politiek in de VS staat een stuk dichter bij het volk dan hier, is veel fundamenteler en laat zich minder leiden door dogma’s en heilige huisjes. Reagan een simplistische idoot noemen en tegelijkertijd Carter één van de beste presidenten vinden, is de wereld op zijn kop. Jimmy Carter is een zwarte pagina in de Amerikaanse geschiedenisboeken.